Μιαν άλλη Ιουλιέττα

Long time no see.

2009-09-30T17:38:00.003+01:00

Πεζογραφία

Μεγαλώσαμε.
Αντί να ξερνάμε τα πάθη μας στο πρώτο πρόσωπο
τα κρύβουμε προσεκτικά πίσω από καλογραμμένες ιστορίες,
σκαρώνουμε ανθρώπους που δεν υπάρχουν
ή απλά δεν κάνουμε τίποτε.

Μια φορά κι έναν καιρό, λοιπόν,
ήταν ένα μικρό παιδάκι –
είτε αγόρι είτε κορίτσι, δεν έχει σημασία –
που ήθελε να μεγαλώσει,
έπειτα να ξαναγίνει μικρό,
και πιο μετά

κανείς δεν ξέρει

[Φθινόπωρο 2008]

~

Χριστιάνα

Ήσουν
μόνο μαλακό δέρμα,
λευκό,
γάργαρα σύννεφα μαλλιά με κορνίζα τον ήλιο,
χείλη σαν αφίλητα, πρησμένα απ’ τη γαλήνη του ύπνου
και μάγουλα ροδαλά
σα να μη γνώριζαν τον κόσμο.

Ό,τι δεν ήσουν τ’ απαρνήθηκα
μα η εικόνα αυτή
μέχρι να λειώσει
μέχρι να λειώσω
θα με στοιχειώνει.

[Φθινόπωρο 2008]

~

Palestrina (and the trombones)

I stand here

fascinated by things
that reflect the light
and sound like gold
or golden brown

and by voices
put together with the utmost care
for beauty
or love, or truth, or madness, or faith,
or something like it
in a moment or a series of moments
that cannot be contained –

all these moments are alike.

Hand in hand,
already gone,
distant, out of reach,
or even false,
intoxicated,
like wishes in front of mirrors
that show you only what you wish to see.

[Δεκέμβριος 2008]

~

Ρεπερτόριο

Τώρα που ακόμα και το μέσα
χρυσίζει
μες στο σκοτάδι
καστανόχρυσο, της φύσης,
δεν έχω να πω πολλά –

ποιος θέλει ν’ ακούσει για μαλακές γάτες
και σαπουνόφουσκες
και φωνές που προσπαθούν ν’ ακουστούν
αρκετά δυνατά
αρκετά όμορφα
χωρίς να καταπιούν την αλήθεια τους,
τον πολύτιμο ναρκισσισμό τους –
μιας και δεν είναι σαν τις άλλες...

Κανείς.

Θέλουν ν’ ακούσουν για όλα τ’ άλλα,
τα νανουρίσματα πάνω από κουφάρια ερώτων,
τους φόβους κάτω από κρεββάτια, πάνω από φτερά,
πάνω από μεγάλα μάτια και μπαλόνια,
τους φόβους.

Για χριστουγεννιάτικα δέντρα που λάμπουν –
αλλά μόνο από θυμό και φωτιά –
για συμπλέγματα που έχουν απομείνει μπλεγμένα κάπου
κάπου στις μνήμες από τ’ ανύπαρκτα μαλλιά των κρίνων,
κάπου στο Κύριε και στο Ελέησον,
στις κραυγές που κάθε φορά στολίζουν το θρίαμβο
όλων όσων κατάφεραν να με σύρουν στο πάτωμα
και να μ’ αρέσει.

Ε, λοιπόν, όχι.

[12.12.2008]

~

L' Incoronazione di Poppea

To κόκκινο φουστάνι τελικά υπήρχε από πάντα,
ακόμα και πριν εφευρεθούν τα φουστάνια.

[8.1.2009]

~

E.M.O.S.

Ο βιολιστής που δε μιλά ποτέ
και χαμογελά μονάχα με τα μάτια
γνέθει χρυσάφι

και πάνω στη χρυσή κλωστή
τα δάκτυλά σου
κρεμούν όλα τα χρώματα
του κόσμου.

[13.1.2009]

~

Φωτιά κι αέρας

Βουτάω τα χέρια και το κεφάλι βαθειά στο χιόνι –
ψάχνω εκεί
να βρω τ’ είν’ αυτό που φουσκώνει μέσα μου,
το γράμμα που βγαίνει σελίδα-σελίδα απ’ το στόμα μου
το χωρίς παραλήπτη,
τ’ είν’ αυτές οι λεξεις
οι χωρίς εσύ

και με βλέπω
κάτω εκεί
στον χρυσό καθρέφτη

δεν έχω λιοντάρια στην κοιλιά
μα φουσκώνω σαν αερόστατο
ταϊσμένο φωτιά κι αέρα,
όλο φουσκώνω κι όλο ψηλώνω
και ποιος θα με κατεβάσει,
ποιος θα με κατεβάσει,
ποιος θα με δει εκεί πάνω,
ποιος θα με δει
ποιος θα με δει εκεί πάνω σήμερα –

σήμερα δεν έχει πολλή κίνηση στον ουρανό.

[17.1.2009]

~

Στιγμιότυπο στο πανεπιστήμιο του Λέυντεν

Ανάμεσα στους ανθρώπους,
στη γωνιά με τα τέσσερα λουλούδια
σε κάθε τραπέζι
και τα χρώματα στους τοίχους,
κλείνω τα μάτια και βλέπω την έρημο.

[22.1.2009]

~

Ανεπικοινωνία

Είναι σαν ν’ ανοιγοκλείνω το στόμα
και να βγαίνουν απ’ τα χείλη μου βουβά λουλούδια.

Μέσα σε μια στιγμή
το απόσταγμα σκέψεων, αισθήσεων,
συναισθημάτων,
εικόνων, ήχων, φόβων,
στάσεων λεωφορείων,
ξενυχτιών, σκαλιών πολυκατοικιών,
συζητήσεων, αναμνήσεων,
ευρημάτων, παθημάτων
και λίγης ξεραμένης λεβάντας
που έχει ξεμείνει απ’ το καλοκαίρι σε μια απ’ τις τσέπες της τσάντας μου
δεν έχει φωνή,
δεν έχει σημα
σία,
χορεύει μπροστά σου σα γυμνή σαπουνόφουσκα,
λαμπυρίζει και χάνεται
κάπου κοντά στο τέλος του μποτιλιαρισμένου δρόμου του φεγγαριού
ή μιας απ’ τις γλιστερές άκρες ενός ουράνιου τόξου.

[Φεβρουάριος 2009]

~

Λεξιπαίγνιο
[πατάτα, Μολδαβία, σασμάν, επιχορήγηση, ομότιμος]

Όχι, δεν έχω τις απαντήσεις που ζητήσατε.
Απλώς κατηφορίζω το δρόμο κρατώντας μια αγκαλιά σασμάν
για να τα δώσω στον πρώτο τυχόντα.
Μου είπαν πως αν μ’ αρέσουν τα σασμάν
και χαμογελώ συχνά
θα είναι πιο εύκολο να πάρω την επιχορήγηση –
τρία χρόνια με τυραννάνε γι αυτήν την επιχορήγηση –
για να στήσω επιχείρηση στη Μολδαβία.
Όχι, δεν έχω δει τη Μολδαβία
αλλά είναι η χώρα της πατάτας, ξέρετε, βέβαια,
βέβαια, τόνοι πατάτας –
κι εγώ πατάτες καλλιεργώ αλλά εδώ δε βρίσκω προκοπή,
δε βρίσκω,
ποιος βρίσκει προκοπή εδώ εξ άλλου,
έγιναν οι πατάτες ομότιμες του έρωτα.

[9.3.2009]

~

Die Zukunfterinnerung

Ι.

Εκεί που τελειώνει ο χωματόδρομος
στη δεξιά στροφή που οδηγεί στο πλατύ μονοπάτι δίπλα στο κανάλι
με συνάντησα να κοιμάμαι.

Είχα για μαξιλάρι τις αναμνήσεις ενός γέρου ανθρώπου,
μιας ζωής που γυρνούσε γύρω-γύρω
από ένα καλοκαίρι
και κάθε φορά που έκανε να φύγει πραγματικά
μακρυά,
η έλλειψη σχοινιού που να τη δένει
απ’ το λαιμό
για να μην ξεστρατίσει
την έπνιγε

κι όλο γυρνούσε γύρω-γύρω
από εκεί,
κι όλο γυρνούσε
εκεί.

ΙΙ.

Πετώ πετραδάκια στο κεφάλι μου που κοιμάται
στην άκρη του δρόμου
και μπλέκονται στα μαλλιά μου που έχουν μακρύνει
τόσο πολύ
που περνούν συνέχεια από πάνω τους τα ποδήλατα.

Mοιάζω νά ‘χω χάσει κάτι
και να ονειρεύομαι για να το βρω –

ΙΙΙ.

κι όταν το βρω,
λέει,
θα ξυπνήσω.

[16.3.2009]

~

Αγνωστικισμός

Αν οι υποθέσεις μας πως μες στη ντουλάπα υπάρχει
ένας μεγάλος γαλάζιος μανδύας ικανός να τυλίξει
ολόκληρο τον κόσμο
κι ένα πιατάκι με γάλα για τις περαστικές γάτες
είναι σωστές,
τίποτε δε μας σταματάει στο δρόμο προς τον ουρανό.

Σε περίπτωση όμως που είναι λάθος,
είναι πολύ πιθανόν οι γυριστές σκάλες, οι ανεμόσκαλες, οι κόκκινες σκεπές
κι οι πιο ψηλοί πύργοι των πιο ψηλών κάστρων
να γκρεμίζονται
χωρίς καμμιά προειδοποίηση
ή σκοπό –
το μόνο ίσως παρήγορο είναι πως θα υπάρχει πάντα μια αιτία.

[7.4.2009]

~

Pax vobis, ego sum; nolite timere.

Όταν χτυπάει η πόρτα
μέσα στη νύχτα δίχως τέλος
στο μισογκρεμισμένο σπίτι
στις παρυφές της μισογκρεμισμένης πόλης

– ποιος είναι; –

το «εγώ» δεν είναι αρκετό.

Όταν κι ένα κερί ακόμα
φαντάζει ιδέα αλλόκοτη,
μόνο το «εγώ είμαι, μη φοβάσαι»,
μπορεί ν’ αρχίσει να χαράσσει το σκοτάδι.

[9.4.2009]

~

Εικόνες των ημερών

Κάπου ανάμεσα στα χάλκινα όνειρα ξεχωρίζει μια αναποδογυρισμένη χελώνα.
Κάνω να τη γυρίσω στα πόδια της μα μου γνέφει να μην το κάνω,
είναι καλύτερα έτσι.
Κάπου ανάμεσα στα καφετιά κλαδιά μια πλάτη πεθαίνει και λίγο πιο μπροστά ένα
στόμα ελευθερώνει πεταλούδες
που αναρωτιούνται τι να κάνουν την ελευθερία τους
και πνίγονται μια-μια σ’ αυτήν, σαν άνθρωποι.

Κάπου ανάμεσα στα λεπτά,
σε κάτι αλλοπρόσαλλες, ασύμμετρες υποδιαιρέσεις τους,
είναι κάτι φούσκες από σαπούνι
ή σάλιο,
αλλά η αγάπη είναι δυνατότερη απ’ τις φούσκες
και το αγόρι που ο πατέρας του εφηύρε το αεικίνητο
κάνει κούνια για πάντα πάνω απ’ το κανάλι
και θέλει, για πάντα, να γίνει ο Μπάτμαν όταν μεγαλώσει.

[13.5.2009]

~

αναμνηστικός, -ή, -ό
[λεξιπαίγνιο: αναμνηστικός, στοιχείο, χαρτονόμισμα, ομπρέλλα, καπέλο]

Δε μιλάω τελευταία.
Φτιάχνω μια τέχνη από πολύχρωμα παντελόνια
εμπνευσμένη από αγάλματα ανθρώπων πού ‘χουν για κεφάλια ομπρέλλες
και χρώμα πράσινοκαφέ,
ανάμνηση χαρτονομίσματος,
στα δάκτυλα –
κι όχι μόνο σ’ αυτά.

Δε μιλάω τελευταία.
Κοιμάμαι τυλιγμένη μέσα σε κληματόφυλλα,
κάτω από πιάτα.
Ταιριάζω ανθρώπους στα τέσσερα – ή μήπως ήταν πέντε; – στοιχεία της φύσης,
τραβάω γραμμούλες,
απ’ τη μια τα πρόσωπα, απ’ την άλλη τα στοιχεία,
πάντα με στυλό
ενώ μ’ αρέσουν μόνο τα μολύβια
κι οι πέννες.

Δε μιλάω τελευταία.
Μερικές μέρες φοράω παράξενα καπέλα·
άλλες πάλι κρύβομαι κάτω απ’ αυτά,
κάτω από τούλια και πελώρια υφασμάτινα τριαντάφυλλα,
κάτω από το χαλί μαζί με τη σκόνη,
κάτω από το νερό,
ίσως και κάτω από αναμνηστικά καψίματα σε λευκό δέρμα.

[22.6.2009]

~

LH 3392

Κι αν έπρεπε να μείνω εδώ για πάντα,
στην κοιλιά ενός γιγάντιου σιδερένιου πουλιού
καβάλα στον άνεμο,
στην αρχή θα φώναζα, θα φώναζα –
γιατί, και όχι, και έλα –
κι ύστερα οι ώρες θα περνούσαν
και σιγά-σιγά δε θα ξεχώριζαν απ’ τις μέρες.

Οι άλλοι επιβάτες θα ξεθώριαζαν
σιγά-σιγά,
η μουσική θα μετακόμιζε απ’ τ’ αυτιά στο κεφάλι,
οι αναμνήσεις θ’ αποκαλύπτονταν ως αυτό που είναι –
όλα μου τα πλούτη –
κι ο Θεός θα υπήρχε
εκκωφαντικά,

πετάμε άλλωστε στα σύννεφα,
ή μάλλον όχι, πάνω απ’ αυτά,
κι ο διάδρομος, κοίτα να δείς,
είναι αρκετά φαρδύς και ψηλός για να κάνει κανείς τροχό
(ή μήπως το λένε ρόδα;) –
μα πώς δεν το είχα σκεφτεί ως τώρα;

[3.7.2009]

«Ναι»

Αγαπώ αυτή τη ζεστή πέτρα
που τα δάχτυλά μου γνωρίζουν καλύτερα από κάθε άλλη.

Είναι η τέλεια πέτρα –
η κάθε πέτρα,
κι η μοναδική πέτρα,

κι αν ακουμπήσεις πάνω της τ’ αυτί σου
ακούς μια βαθειά, φωτεινή φωνή να σου απαντά:

[3.7.2009]

403

Ο εφιάλτης μου είναι μια λεωφόρος Μεσογείων κάτω από έναν αμείλικτο ήλιο
που δεν τελειώνει ποτέ,
με σκιά μόνο πίσω απ’ τις στάσεις των λεωφορείων,
γυναίκες χωρίς ειδικό βάρος
κι άνδρες με το χέρι γερά κολλημένο στην τσέπη.

[28.7.2009]

Σ.

Οι κοπέλες από ρόδινο βελούδο δεν είναι αυτό που νομίζεις
κι είναι λίγες
μα διάσπαρτες παντού.

Κοπέλες που στα μάτια τους μονάχα,
ή κάπου αλλού,
λαμπυρίζει αυτό που διώχνουν απ’ το σώμα τους,
το στόμα τους,
σαν δειλό σινιάλο κυνηγημένου
που ίσως για μια στιγμή τυφλώσει τα μάτια
κάποιου σωτήρα
που την ίδια εκείνη στιγμή θα βρίσκει τη σωτηρία.

Κοπέλες με δύσκολα ή σοβαρά ονόματα
που κάποτε δεν μπορούσαν να προφέρουν,
κοπέλες που άγγιξαν την πέννα μου
μα ποτέ πάνω από μια φορά τη γλώσσα μου
ή τον αναστεναγμό μου

γιατί όταν τρίβεται βελούδο με βελούδο κάποια πράγματα περιττεύουν
ή γιατί είμαι ένα χαζό κορίτσι που μαζεύει μόνο τα χρυσαφιά λουλούδια –
χωρίς αυτό να σημαίνει τελικά πως κανένα τους δεν είναι λουλούδι που μιλά.

[29.7.2009]

O

Αληθινές θελήσεις
λάμπουν σα μάτια φωσφορίζοντα με ακτίνες λέιζερ* στο κατώφλι
τις ακτίνες λέιζερ μιας άλλης γενιάς
που δεν ήξερε
μόνο φανταζόταν

και σαν όλες τις φαντασίες
κι η δική της έμοιαζε με τρισδιάστατη σκακιέρα
ή με χρυσή αιωρούμενη σφαίρα
ή με έρωτα

Χτες δεν κοιμήθηκα
και δεν έχω να σου πω τίποτα
σχεδόν
γιατί πότιζα μαγικό φίλτρο έναν άνθρωπο
που έτυχε να σχετίζεται μαζί μου πάνω σ’ ένα δίχτυ,
μέσα σ’ ένα δίχτυ, πες,
απ’ αυτά που κρέμονται απ’ το ταβάνι του Ηρωδείου
με τα ψεύτικα συντριβάνια και τα ψεύτικα αγάλματα
αλλά μη γελιέσαι

τα δίχτυα δεν παύουν νά ‘ναι δίχτυα

Οι αληθινές θελήσεις λειώνουν σαν καραμέλες
εκτός κι αν έχει έρθει το τέλος

τότε νομίζω απλά δεν υπάρχουν

(*να μην ξεχάσεις να νοιώσεις εδώ μια αίσθηση σκονισμένου, περασμένου μέλλοντος)

[1.9.2009]

Achtentachtig
(β’ πρόσωπο το ανώδυνο)

I.

Δεν είναι ώρα να κλαίμε τώρα.
Υπάρχουν εκατοντάδες ακόμα άγνωστες λέξεις,
τα μαύρα σημάδια στο χαρτί αποκωδικοποιούνται πολύ αργά ακόμα,
κι ο χρόνος τελειώνει.
Το τελευταίο τραίνο για τις Βρυξέλλες φεύγει απ’ την πλατφόρμα 6 σε λίγο,
σε λίγο πιο λίγο.

Δεν είναι ώρα να κλαίμε τώρα.

II.

Ο μπαμπάς σου τα έκανε σαλάτα κι η μαμά σου τη στόλισε με σαντιγύ.
Η δική μου μαμά μ΄ένα κόλπο μαγικό εξαφάνισε όλα τα σοκολατάκια
απ’ όλα τα ντουλάπια του σπιτιού
για να τα εμφανίσει στο μέλλον
μέσα σε καθ’ ένα απ’ τα καπέλα μου.

Εν τάξει, μπορούμε να τ’ αφήσουμε όλ’ αυτά πίσω μας τώρα;

III.

Και δεν αφήνεις τη μουσική να σ’ αγγίξει,
και δεν πυρώνει ο ήλιος στη θέα του γυμνού κορμιού μου.

[Κι όμως,
σα να μου φάνηκε πως είχες αρχίσει να γδύνεσαι λιγάκι για ‘κείνη
κι εγώ είχα μείνει και πάλι γυμνή,
λιγάκι ακόμα πιο γυμνή μπροστά του.]

[26.9.2009]

~

Προς όποιον με διαβάζει ακόμα: μμμ, μιαν αγκαλίτσα, αυτή τη φορά! Πέρασε πολύς καιρός.

Απ' την αρχή του 2008 ως σήμερα

2008-11-15T16:18:00.000Z

Ταξιδεύοντας

Έξω το τοπίο ούτε μ’ εντυπωσιάζει,
ούτε με γαληνεύει –
αν και γαλήνη μού ‘χεις χαρίσει εσύ με τ’ απλωμένο σε χαιρετισμό σου χέρι
κι ανάγκη απ’ άλλη δεν έχω.

Το κοντινότερο εντυπωσιακό πράγμα
είναι τα μάτια του νεαρού στ’ απέναντι τραπέζι.
Λάμπουν, χωρίς αμφιβολία.
Λίγα λεπτά παρατήρησης φανερώνουν κι αυτό που τα φωτίζει:
σκληρή πέτρα γυαλισμένη,
ξεδιάντροπη νιότη που κρίνει χαιρέκακα,
άγνοια που δε νοιάζεται να γίνει γνώση.

Αλοίμονο στα λευκά χεράκια που θ’ ανοίξουν απλωτές μέσα τους·
κι αν φαίνονται νερά γαλάζια, γρήγορα –
καλύτερα γρήγορα –
θα φανερώσουν την παγίδα τους.

Κολύμπι μες στην πέτρα δεν άκουσα ποτέ·
ούτε στα παραμύθια.

[Ιανουάριος 2008, ταξιδεύοντας από Αθήνα προς Θεσσαλονίκη.]

~

Αυτή που εσύ μου δίνεις

Φτάνει στην πόρτα σα βαθειά ανάσα που τα φανερώνει και τα σβήνει όλα.
Φοράει κουρασμένα ρούχα, ακούραστα μάτια κι ένα καινούριο καθαρό χαμόγελο –

φτάνει πάνω στην ώρα να με δει να παίζω μ’ αυτοσχέδια πέπλα στον καφρέφτη.

[Είχα καιρό να σε συναντήσω,
πού ταξίδευες;]

Μυρίζει ζωγραφιστά καράβια και τρύπιες τσέπες και κάτω πέφτουν χαμόγελα
και σκύβει και παίρνει ένα και μου χαμογελά.

[Α, μάζευες θάλασσα με τις χούφτες σου για να γεμίσεις μια λίμνη, ναι,
να βάλεις μέσα κύκνους του αλμυρού νερού να χορεύουν λευκοί
να στροβιλίζονται και ν’ ανεβαίνουν στον ουρανό στ’ ασημένιο φως
στις κορφές των δέντρων που χαϊδεύουν τις κοιλιές των συννέφων
στα μακρυά σκουλαρίκια των άστρων
σε κάτι ουράνια τόξα που βγαίνουν μόνο τις νύχτες που φέγγουν σα μέρες –

ναι.

Εγώ εδώ, εδώ.
Τραγουδούσα, τραγουδάω λίγο καλύτερα τώρα,
αφέθηκα να ξανακλείσω τα μάτια,
σ’ άφησα να μαζεύεις θάλασσα με τις χούφτες σου
μ’ όρο μοναδικό να μου φέρνεις λίγα απ’ τα κοχύλια που βρίσκεις –
και μου έφερες.]

Και κάτω πέφτουν κοχύλια
και σκύβει και μου δίνει μερικά και μου χαμογελά.

Είναι και κάποια ζεστά –
αναρωτιέμαι πώς τα καταφέρνουν και μένουν ζεστά εκεί κάτω από τόνους νερό –
που πολύ μ’ αρέσουν
και τα σφίγγω και λένε καινούρια τραγούδια που κάτι θυμίζουν στα δάκτυλά μου.

[Σ’ ευχαριστώ, σ’ ευχαριστώ για τα πιο ζεστά απ’ τα ζεστά κοχύλια.
Σ’ ευχαριστώ για τη λίμνη,
για τους κύκνους που χορεύουν λευκοί,
που στροβιλίζονται κι ανεβαίνουν στον ουρανό στ’ ασημένιο φως
στην κορφή της πιο ψηλής σεγκόγιας
στα βογκητα και στα γουργουρίσματα των συννέφων
στα μαλλιά που μπλέκονται στα σκουλαρίκια των άστρων
στις παιδικές χαρές του φωτός]

[4.1.2008, Αθήνα.]

~

Μετά την Πρωτοχρονιά

Το δικό μας σπίτι μυρίζει κι αυτό χυλοπίττες με βούτυρο και λεμόνι,
μυρίζει μαλακτικό και φρέσκα στρωσίδια,
μα σε τίποτα δε μοιάζει μ’ εκείνο των παιδικών μας χρόνων
παρά τις ίδιες συνταγές,
τις ίδιες θέσεις των παραθύρων
και τα ίδια στολίδια στο δέντρο.

Σε τίποτα δεν του μοιάζει
γιατί εκείνο κατοικεί στο παρελθόν
και μόνο απ’ το παρελθόν κατοικείται.

[5.1.2008, Αθήνα.]

~

Carpe diem

Δεν μπορούσα ποτέ «ν’ αδράξω τη στιγμή»,
να «ζω στο παρόν»,
μου φαινόταν παράλογη η σκέψη.

Το παρόν είναι εδώ,
συμβαίνει,
λειώνει στο στόμα σαν σοκολάτα –

ο αέρας γεμίζει τα πνευμόνια,
το φως λευκαίνει το παράθυρο·
δυο σιλουέττες υπερασπίζονται την αλήθεια που πρέπει να ξεχνάμε ευγενικά
για να συνεχίζουμε ν’ αδράττουμε στιγμές,
να φυτεύουμε το μέλλον στον κήπο ή στην πίσω αυλή,
να φτιάχνουμε παρελθόν και να το φυλάμε σε βάζα,
σε μέρος στεγνό και δροσερό,
για το μεγάλο χειμώνα...

Το παρόν είναι εδώ,
συμβαίνει όπως ο ύπνος δεν παύει να συμβαίνει όταν κοιμάσαι γιατί αύριο
είναι μεγάλη η μέρα,
και κανείς δεν ξέρει πόσο μεγάλος θά ‘ναι ο μεγάλος χειμώνας,
κι έτσι μαζεύω τα νεύματα των σχεδόν-σκιών προσεκτικά,
μαζεύω το λευκό του παραθύρου που σπάει πού και πού απ’ το πέταγμα των πουλιών,
μαζεύω το πέταγμα των πουλιών,
το φτερούγισμα της αλήθειας στην καρδιά μου,
κι η στιγμή λαμπυρίζει τώρα,
πριν,
αύριο,
αργότερα,
πάντα.

~

Πεμπτουσία

Σαν η φωτιά της πρώτης ανάσας
να βάφτισε το μέσα μου
και να τ’ άφησε νωπό
ν’ ανακουφίζεται με το ευγενικό, ανεπαίσθητο άγγιγμα του αγαπημένου ψιθύρου
και να πονάει με την κάθε ζωντανή δοξαριά –
μα να τον ζητάει αυτόν τον πόνο,
τον αλμυρό,
σαν κάθε πληγή.

~

Τη λένε Ουτοπία

Σε θυμάμαι
όταν τα καφετιά παπούτσια,
τα καφετιά σκαλίσματα
κι η καφετιά βιόλα
αρχίζουν να σχηματίζουν σιγά-σιγά ένα σύνολο
που μαθαίνει να μιλάει
κι η πρώτη μωρουδιακή του πρόταση είναι
«γιατί τρεις λάμπες στο ταβάνι;» –
όταν τα στόρια γίνονται ρίγες
κι οι ρίγες ρόγες από σταφύλι
πεσμένες στην άμμο
λίγο αλμυρές απ’ έξω
ξεπλυμένες στη θάλασσα
όπου δεν πηγα,
αλλά με πήρες μαζί σου

γιατί τα φανταστικά μεθύσια
και τα φανταστικά πρόσωπα που διαγράφονται στην πανσέληνο
είναι δεμένα με μακρύ μα γερό σχοινί στη βάρκα με τ’ όνομα που δεν έχει τίποτε να φοβάσαι.

[22.2.2008, Den Haag.]

Στο Χάρη Θρώγκο.

~

Ακόμα πιο πέρα απ’ το πέρασμα

Ανασκαλεύω στο βάθος μιας καλημέρας,
στο γιγάντιο μυαλό ενός κτηρίου
φτιαγμένου από σκάλες και σκάλες.

Ίσως και να μην τα καταφέρνω.
Ίσως το σκιάχτρο να μη δεχτεί τη θυσία,
το κλειστό ρόδο,
την ερώτηση γραμμένη σ’ ένα απ’ τα κομμάτια του σπασμένου καθρέφτη.

Ξαποσταίνω καβάλα σε μια ρόδα γεμάτη άμμο,
κάτω απ’ τη σκιά ενός κοινού, μεγάλου δέντρου
με σκληρά, γερά κλαδιά που έχουν πάντα δίκιο.

Ίσως και να μην έχω τον έλεγχο.
Ίσως τα δώρα από φίλντισι να πίνουν λίγο-λίγο το φως για να μπορούν ν’ αστράφτουν
κι έπειτα να μη φτάνει η ροή του για να λάμψουν τ’ άστρα τ’ ουρανού
πάνω απ’ την πόλη του Μόχθου.

Κι όμως,
από το κάθε αλλεργικό στη χρυσή σκόνη φτάρνισμα
μέχρι το τελευταίο λευκό στρωμένο χαλίκι
οι λέξεις δεν τελειώνουν,
τα γράμματα δεν τελειώνουν
μα πάνε κι έρχονται με ταχυδρομικά περιστέρια,
βγαίνουν από καπέλα Μάγων,
μαθαίνουν πρώτα απ’ όλους πως μ’ αρέσουν τα μάλλινα κουβάρια και γίνονται πλεχτά γάντια
και μου ζεσταίνουν τα χέρια
μ’ αμέτρητες θηλειές από αφούαυτόγιατίόχικαιτ’άλλο,
και δεν με ξυπνούν
ούτε μ’ αποκοιμίζουν –
μ’ αφήνουν να ονειρεύομαι
όπως θα έπρεπε.

Ίσως κάποτε η Γκηίσσα, μια απ’ τις σοφότερες Μοίρες αυτής της άκρης του κόσμου,
να ήρθε σ’ ένα απ’ αυτά τα όνειρά μου
και να μου είπε πως μόνο ξαπλωμένος
με τα μάτια κλειστά
μπορεί κανείς να δει τ’ άστρα τ’ ουρανού
πάνω απ’ την πόλη του Μόχθου –
αρκεί να μην είναι ξύπνιος
και να μην κοιμάται.

Αφού αυτό γιατί όχι και τ’ άλλο;

Κι ύστερα
τα όνειρα δεν θα κρύβονται απ’ τις καλημέρες,

κι ύστερα,
το δίχως άλλο,
θα βρεθεί μιαν άλλη ερώτηση.

[28.2.2008, Den Haag.]

~

Do not

Do not sink in.
There’s a hole in the ground, but it’s not for you;
not yet.
Do not sink in.

Do not sleep.
This is not what you should do with your recent knowledge
on how to say yes.
Do not say yes; not now.
Do not sleep.

You can only be this:
Fire.
You can only burn
more, faster, less, slower;
you can only burn.

And then go out.
Not yet.
Do not say yes;
do not sink in.

[16.3.2008, Den Haag.]

~

Μουρμουρητά στα βάθη ενός θεωρητικά σβησμένου ηφαιστείου

Σιωπηλά-σιωπηλά
γυρίζω τον κόσμο τώρα,
μπορώ και σ’ ογδόντα μέρες μα δε βιάζομαι αν κι ίσως θά ‘πρεπε,
καθυστερώ σε πάρκα με πατημένο χορτάρι,
σε κάτι κόκκινα παγκάκια μ’ ακουστικά στ’ αυτιά και κλειστά μάτια,
σιωπηλά.

Σιωπηλά-σιωπηλά,
σιωπηλά,
με το μεγάλο κλειδί στο χέρι καυτό σα χιόνι,
παγερό σα φωτιά,
με το μεγάλο κλειδί των στερεοτυπικών αντιθέσεων –
ασήμαντο σαν καθημερινό ξυπνητήρι,
σημαντικό σαν ξύπνημα από λήθαργο βαθύ μ’ ένα φιλί ή με τον ήχο ενός κόρνου.

Σιωπηλά-σιωπηλά,
μόνο ο Θεός μου ξέρει πως δεν τον έχω προδώσει,
σιωπηλά,
μέσα μου φουντώνει η φωνή απ’ το φύσημα μιας άλλης φωνής,
τόσο ωραίας,
τόσο
σιωπηλά,
σιωπηλά φουντώνει και κάτι, όλο και κάτι, θα καταπιεί,
το κλειδί, το ξυπνητήρι, το λήθαργο, τη σιωπή την ίδια, μια βενετσιάνικη μάσκα, εμένα,
ένα απ’ τα πρόσωπα του Θεού, την κορώνα ενός κύκνου, ένα φιλί, ένα φτερό,
ένα κάπως βαρετό πρωινό κάπου στην άκρη του κόσμου,
ένα φόβο που δε βλέπω την αρχή του,
όλο και κάτι.

Σιωπηλά
είμ’ εδώ, και θέλω όσο ποτέ να την τιθασσεύσω τη φωνή μου, και φοβάμαι,
και καθυστερώ σε βόλτες που έχω ξανακάνει,
σε κάτι κόκκινα παγκάκια με δανεικά πανωφόρια να κρατούν μόνο λίγο απ’ το κρύο μακρυά,
σιωπηλά-σιωπηλά.

[26.3.2008, Den Haag.]

~

Voyeur

Lorna is a star.
She can either shine or fall.

It’s past midnight.
There’s a bad poet sitting by the window of a blue room;
he wishes upon her hair using unnecessary adjectives.
Her hair enters the room like cold light
that becomes warm on impact
and then burns the sheets, the fingers, the bruised paper,
the rocking chair favoured only by the house cat,
and two non-matching socks.

Lorna cuts holes through the socks
making funny faces.
She wears them like a pair of bikers’ gloves.
“Only silly stars fall”, she speaks softly.
She smiles with a smile like cold light
that becomes warm on impact.

The poet pompously swears to quit smoking.
There’s a tune in his head that I don’t recognize;
the sheets are soaked in water.

For all he knows, it’s his fire,
but I saw.

[4.5.2008, UK.]

~

Happy

The lights that shine against the night
make me happy.

Pianos make me happy,
when played with a not-yet-quite-tamed passion.

The anatomy of your face
makes me happy.

Exhalations make me happy
when they carry beautiful song within them.

You, experiencing my language as your mother tongue,
make me happy.

Cats make me happy!

Fugues make me happy…

Your hair makes me happy,
more so when wet.

(not a poem, just notes!)

~

Έξω απ' το παράθυρο

Κίτρινη ερημιά ως εκεί που φτάνει το μάτι,
κι ένα έρημο δέντρο.

[Δεν είναι που κατάπια μια σκάλα
και μού ‘χει σκαλώσει στο λαιμό
κι ανεβοκατεβαίνουν οι ανάσες κι οι λέξεις,
δεν είναι που φυλάω σε κάθε ντουλάπι κάτω από κάθε σκαλί κάτι άλλο,
πάνω-πάνω τα σημαντικά και πιο κάτω τ’ άλλα,
δεν είναι που νομίζω ότι αξίζουν μόνο λίγοι άνθρωποι,
κι απ’ αυτούς λίγοι,
ή που νομίζω πως δεν μπορούν να βάψουν κόκκινη ακόμα κι αυτήν
την κίτρινη ερημιά.

Είναι που όσο απλωνόταν η ματιά μου στο κίτρινο
ανέβαινε τη σκάλα ένας λυγμός,
και μόνο ανάμεσα στους ανθρώπους μπορώ να βρω κι άλλους τέτοιους.

Ή αυτό, ή θα πρέπει να γίνω κι εγώ δέντρο στον ορίζοντα.]

~

Ισορροπία;

Κι όμως, η τρελλή φωτιά κατοικεί ακόμα μέσα μου.
Παραμονεύει σε απόηχους γελαστών φωνών
και στις άκρες των μαλλιών όταν γαργαλάνε χαμηλά στη μέση.

Είναι πολύ πεισματάρικη η τρελλή φωτιά.
Τυλίγόταν στο λαιμό μου σαν κόκκινη γάτα που αγαπάει τον ύπνο
όταν ήμουν δικιά της,
και τώρα που ζητώ να την κάνω δικιά μου
είναι άφαντη –
μόνο πού και πού λαμπυρίζει εκεί που τη συμφέρει,
σαν περαστική ειρωνία.

Δεν γίνετ’ έτσι, όμως.
Δοκιμάστηκε το μονόπλευρο ανήκειν,
και δεν κάνει για πύργους.
Κάνει μόνο για να σκαρφαλώσει κανείς στον πιο ψηλό απ’ αυτούς,
να δώσει μια και να βρεθεί στο κενό –
άλλο αν ενδέχεται να τον σταματήσει η θέα...

Μα θα την κάνω δικιά μου, θα την αρπάξω.
Όταν οι άκρες των δικών μου μαλλιών χαϊδέψουν τη μέση,
όταν η φωνή μου κατακτήσει κάθε κρυσταλλάκι, κάθε χρώμα του γέλιου,
τότε θα γίνει δικιά μου.

Θα χορεύει μαζί μου όποτε μου φέρνει χορό στα πόδια,
θα γίνεται αέρας και θα σηκώνει τις φαρδυές φούστες των κοριτσιών,
θα ξανακοιμηθεί στο λαιμό μου,
θα με ξαναζαλίσει κόβοντάς μου την ανάσα,
μα δε θα μ’ ορίζει πια.

Κι έπειτα, σιγά-σιγά,
θα χαλαρώσω κι εγώ τη λαβή μου
και θα βαδίζουμε μαζί,
άνθρωπος και τρελλή φωτιά –
μήτε μόνο άνθρωπος,
μήτε άνθρωπος κι ανεξέλεγκτος δολιοφθορέας
που καίει στο διάβα του τα πάντα.

[6.5.2008, travelling from Derby to Den Haag.]

~

Πασχαλίνα
[1922-2008]

Δε λυπάμαι που έφυγε·
απλώς φοβάμαι που όλοι φεύγουμε
χωρίς να ξέρουμε πού πάμε,
και σαν όλους τους ανθρώπους
όταν φοβάμαι, κλαίω.

Αν λυπάμαι για κάτι είναι που έφυγε με πικρά χείλη, σφιγμένα,
μην ξεφύγουν τα – νεκρά πια – όνειρα και βγουν
σα φωτιά, σα νερό,
και κάψουν, και πνίξουν τα πάντα.

Αν λυπάμαι για κάτι είναι που δεν μπορώ ούτε γι αυτό να λυπηθώ στ’ αλήθεια,
γιατί αν δεν έμεναν ‘κείνα τα όνειρα σφαλισμένα στο – νεκρό πια – κελί τους,
σ’ένα συρτάρι μαζί με δυο ζευγάρια αέρινα γάντια,
στο σχεδόν απάτητο σαλόνι,
στο φανάρι,
κάτω απ’το ντιβάνι,
δεν θά ‘μουν εδώ.

Είν’ ακριβή προσπαθώ να σου πω η ονειρόσκονη.
Αγοράζει ζωές, κι άλλες ζωές, κι ύστερα κι άλλες –
δίνεις τα όνειρα μιας τόσης δα γυναίκας
παίρνεις τρία, κι έξι,
και ποιος ξέρει πόσ’ ακόμα
ζευγάρια μάτια.

Δεν είναι να λυπάσαι.
Μόνο να μην πάψεις να θυμάσαι...
Αλήθεια.

[19.5.2008, travelling from Derby to Den Haag.]

Στη γιαγιά μου.

~

Adieu, belle marquise

Είναι κάτι σκάλες
που ανθίζουν στη μέση μιας σάλας σα δίδυμες βιολέτες
με λίγη φαντασία.

Εδώ κι εκεί γυαλιστερές επιφάνειες αντανακλούν φως
του οποίου την πηγή δε βλέπουμε,
κι όλα όσα σβήνονται απ’ το σκοτάδι δεν έχουν σημασία.

Δυο σκαλιά πριν την κορυφή στέκεται η κόρη με το φόρεμα και τα μαλλιά
που σέρνονται στο πάτωμα,
χλωμή ηττημένη.

Τρία σκαλιά πιο κάτω στέκεται ο βασιλιάς – τα ρούχα και τα μαλλιά δεν έχουν σημασία,
φρικτός νικητής.

Πάντα κάποιος σωπαίνει και κάποιος κλαίει.
Ποιος σωπαίνει και ποιος κλαίει αυτή τη φορά δεν έχει σημασία.

Αν υπήρχε μουσική θα ήταν πηχτή σα σκοτάδι
με χρυσά στολίδια ν’ αντανακλούν ένα φως σαν απ’ το πουθενά.
Οι φωνές θα ήταν απαλλαγμένες από περιττές ατέλειες,
κι έτσι θ’ αγαπούσαμε και την κόρη και το βασιλιά αναπόφευκτα.
Το τέλος θά ‘ταν απαλλαγμένο από κάθε περιττό κόκκινο,
ένα μπουκέττο τριαντάφυλλα περιέχει ακριβώς όσο χρειάζεται.

Στο τέλος της πορείας τους υπάρχει πάντα ένας καθρέφτης
που κοιτάει απ’ την άλλη μεριά.

Μέσα του καθρεφτίζεται η κόρη με τα μακρυά μαλλιά,
ξαπλωμένη τώρα, ακίνητη, παγωμένη,
παγερή νικήτρια,
και πίσω της φαίνεται ο βασιλιάς, φρενήρης,
γελοίος ηττημένος.

Ακόμα πιο πίσω φαίνεται ένα τρίτο πρόσωπο, μια γυναίκα.
Είναι όμορφη – τα ρούχα και τα μαλλιά δεν έχουν σημασία.
Δεν ξέρουμε ακριβώς τι ιστορία έφερε την αντανάκλασή της στον καθρέφτη,
αλλά μπορούμε να υποθέσουμε κοιτώντας την παγωμένη κόρη και τα τριαντάφυλλα.
Νομίζει πως νίκησε, αλλά προς το παρόν δε νοιώθει τίποτε
και δεν γνωρίζει πως τίποτε δε θ’ αλλάξει στο μέλλον.

[23.5.2008, Den Haag.]

~

Aesthetics

Τα φύλλα και τα κουτάκια μπύρας στο γνώριμο μονοπάτι είναι πλέον ξένα και τα κλωτσάω.
Η μυρωδιά μου θυμίζει κάτι, αλλά δεν θα έπαιρνα κι όρκο.

Μπορώ ακόμα ν’ ανοίξω τα πόδια, να βάλω ανάμεσά τους ένα μαξιλάρι, ένα σεντονάκι,
ένα απλό μακό μπλουζάκι – κάτι που να βολεύει τέλος πάντων –
να πέσω μπρούμυτα και να του δώσω να καταλάβει.
Είναι πάνω-κάτω τζάμπα.
Μπορώ να σκέφτομαι τα ίδια,
ακέφαλα σώματα, ασώματα πρόσωπα, μόνο χέρια, δυνατά χέρια,
χέρια στο λαιμό μου, χέρια στα χέρια μου, χέρια, χέρια.
Μπορώ ν’ απολαύσω το όχι και το φόβο –
κάτι οργασμούς γεννημένους από περίτεχνα συμπλέγματα που βουλώνουν τ’ αυτιά μου
και μ’ αφήνουν να σκέφτομαι μέλισσες να ζουζουνίζουν το καταμεσήμερο
κι έτσι πεσμένη κάτω κοιμάμαι.

Κάθομαι και θαυμάζω τους στρυφνούς κόμπους, τα μέλη, όλα όσα μπλέκονται εκεί.
Πώς το πόδι καταφέρνει να βάλει τρικλοποδιά στο χέρι,
πώς το μάτι κλείνει και τα χείλη στραβώνουν ειρωνικά,
πώς μπαίνει το δάκτυλο μέσα στο μάτι θαρρείς να το βγάλει
και κυρίως πώς χωράνε όλα αυτά στον καθρέφτη.

Και φυσικά ούτε κουβέντα για λύσιμο ή για ψαλίδι.
Ο ναρκισσισμός έχει μακρυά μαλλιά, δεν ξέρει από ψαλίδια.
Αλλά τι λέω – ο ναρκισσισμός δεν υπάρχει καν,
είναι αόρατος για όλους αυτούς που η μυρωδιά κάτι τους θυμίζει.

Αλλά δεν θα έπαιρνα κι όρκο.

Άκου –
ξέχνα τις προηγούμενες μαλακίες –
θέλω να μου βρεις ένα άσχημο κορίτσι.

Θέλω να μιλήσω μ’ ένα άσχημο κορίτσι.
Δεν έχω ακούσει κανένα άσχημο κορίτσι να μιλάει.
Μιλάνε τα άσχημα κορίτσια;

[18.8.2008, Αθήνα.]

~

Ρινοπλαστική

[Εσύ μην ακούς.
Να τραγουδάς και να λάμπεις,
όμορφος σαν τον ήλιο –
αν όχι για όλους,
τουλάχιστον για όσους σ’ αγαπούν.]

Το τι περνάει η ψυχή του καθ’ ενός μόνο ο ίδιος το ξέρει.
Εμείς βλέπουμε είτε αυτό που κάποιος φτύνει στα μούτρα μας με βία,
είτε αυτό που δεν χωράει πια και ξεχειλίζει και βγαίνει απ’ τους πόρους
άλλοτε σαν διαμαντένιες στάλες ιδρώτα που μέσα τους φαίνονται μικρά ουράνια τόξα
κι άλλοτε σαν κιτρινιάρικο, άρρωστο απέκκριμα –
χωρίς να υπάρχει κάποια μυστική, προαιώνια δικαιοσύνη που να καθορίζει το πότε και το γιατί.

Χωρίς να υπάρχει κάποια μυστική, προαιώνια δικαιοσύνη που να καθορίζει το οτιδήποτε.

Άλλες φορές βέβαια δε βλέπουμε τίποτε,
ή βλέπουμε ένα ζωγραφισμένο χαμόγελο,
γλυκειές σκιές,
καπνισμένα μάτια,
ζεστά, δυνατά φώτα,
μια ομορφιά τόσο μεγάλη όσο η απέχθεια ‘κείνου του ανθρώπου για την ασχήμια του,
τόσο αληθινή όσο το πάθος ‘κείνου του ανθρώπου για το ωραίο ψέμμα του.

Δεν υπάρχουν μάτια καθρέφτες της ψυχής.
Υπάρχουν μάνες που μαθαίνουν στα κορίτσια τους το νάζι,
γλυκά χαμόγελα προβαρισμένα ξανά και ξανά στον καθρέφτη,
ίσως και παραπανίσια κιλά καθρέφτες της φιληδονίας –
αλλά κυρίως κόκκαλα και σάρκα, νουκλεϊκό οξύ, αποφάσεις έξω από μένα, έξω από σένα,
[ψέμματα – όχι αποφάσεις, μόνο προγραμματισμένες διαδικασίες]
και λίγο απ’ αυτό που χάριν ευκολίας θ’ αποκαλέσω τύχη.
Δεν υπάρχουν ευγενικά πρόσωπα.
Υπάρχουν μόνο τα παραμύθια που κάποτε κάποιος σου ψιθύρισε στ’ αυτί,
τα τραγούδια που άκουγες στην κούνια –
πιθανότατα και μια λαχτάρα για όλα όσα δεν είσαι/νοιώθεις/έχεις.
Δεν υπάρχουν δυναμικά βλέμματα.
Υπάρχουν έντονα μεσόφρυα τόξα
και σπανιότερα η σιγουριά μιας προδιαγεγραμμένης νίκης –
η σιγουριά του ποδημένου ποδιού λίγο πριν λοιώσει το σκουλήκι.

Και κυρίως δεν υπάρχει κανείς για να λογοδοτήσει για όλα αυτά,
εκτός αν καθίσουμε τον ήλιο στο σκαμνί
ν’ απολογηθεί που καίει, που τον κρύβουν τα σύννεφα
ή που μας μπαίνει στα μάτια.

Θα ήταν γελοίο.
Ας αγοράσουμε όλοι γυαλιά ηλίου, τέλος πάντων.
Ας πορευτούμε με πρόβες, με μάσκες αρχαίου δράματος, με μαχαίρια –
ό,τι αντέχει το στομάχι του καθ’ ενός.
Κι αν κάποιος μπορεί, ας αδιαφορήσει.
Ας αδιαφορήσει για όλα αυτά –
και για τους λευκούς, λεπτεπίλεπτους λαιμούς,
και για τα υγρά, ηλεκτρισμένα μάτια,
και για το ίδιο το φως.

Ας αδιαφορήσει για τους καταρράχτες, για τη θάλασσα,
για τα ζαφείρια και τα ρουμπίνια,
για τους μεστούς γοφούς και τις λυγερές μέσες,
και για τις αψεγάδιαστες μύτες και τα φιλήδονα χείλη.

Εγώ πάντως δεν είμαι σε θέση να κυρήττω.

[20.8.2008, Αθήνα.]

~

Τι

Τι θα μείνει στο τέλος
ξεγλυστράνε
η άμμος
το δέρμα μου
λείο
η αγκαλιά
ξεγλυστράω
δεν θυμάμαι
τι είναι αυτό το φως εκεί μακρυά
κάπου το έχω ξαναδεί
κάπου το έχω ξαναδεί

Τι να τα κάνω
το δεξί μάτι
τα χέρια
τη σοκολάτα
το αλάτι
τι να τα κάνω
τον έρωτα
τους καταρράχτες
τα δάκρυα
είναι μέσα στο πηγάδι
στο νερό
στη λάσπη
στα τούβλα
στο σπίτι
τι να τα κάνω

Θυμάμαι
όχι
το ίδιο δοχείο
διψάει
κουβαλάει νερό
στάζει
σπάει
τούβλα
λάσπη
νερό
τι να τα κάνω
έχω
είμαι
κι αυτό το φως εκεί μακρυά

κάπου το έχω ξαναδεί

[26.8.2008, Αθήνα.]

~

Ένα χαζό μπαλόνι

Άκου, θα σου πω ό,τι προλάβω πριν λειώσει ο κύβος ζάχαρης πάνω στη γλώσσα.
Θα τα πω σε σένα, γιατί έχω δοκιμάσει το εγώ και δε μου δίνει τόσο μεγάλα φτερά όσο το εσύ
και γιατί οι ιστορίες για βασίλισσες/νεράιδες/ωραίες κι άσχημες Ελένες
είναι μακρυά
και περπάτησα πολύ σήμερα
και δεν έχω πάρει ακόμα ποδήλατο
και δε μ’ αρέσουν τ’ αμάξια,
[μόνο ένα μ’ αρέσει, είναι λευκό και πορτοκαλί,
ζει σε κάτι κάρτες,
σε κάτι παιχνίδια στον πάνω όροφο του σπιτιού στο χωριό πολλά χρόνια πριν],
και μου αρέσουν οι άμαξες,
μα αυτές είναι αλλού
και τις φτάνω μόνο με τα φτερά
κάτι στιγμές πίσω απ’ την κάμερα –
αν δεν έχεις τι να κοιτάξεις τι να το κάνεις το φως.

Άκου λοιπόν.
Η μάνα μου ονειρεύεται ανοδικές πορείες.
Θυμάσαι πώς ζωγραφίζαμε τις ανοδικές πορείες πριν μάθουμε να χαϊδεύουμε τους συνειρμούς
[των άλλων, τους δικούς μας]
λίγο κάτω απ’ το πηγούνι
για νά ‘ρθουν προς το μέρος μας;
Ναι, με βελάκια.
Προφανή βελάκια που βέλαζαν απειρία, επίπεδο επίπεδο σκέψης.
Τέτοιες ανοδικές πορείες ονειρεύεται.

Σου λέω ό,τι δεν θα μπορούσε ποτέ να καταλάβει
[όχι, δεν φταίει αυτή, ούτε εγώ, ούτε ο άτιμος ντουνιάς, ούτε το βουνό, ούτε ο Μωάμεθ]
πριν αγκαλιαστούμε, πριν το επόμενο ωραίο τραγούδι, πριν το κρασί ή τον πολύτιμο πρωινό ήλιο
[ίδια δουλειά κάνει το κρασί με τον ήλιο],
πριν λειώσει ο γόρδιος δεσμός στο υδρόμελο, στα όνειρα...
Πριν ξεφουσκώσει ο θυμός μου που ήδη μάλλον μοιάζει στα μάτια σου σαν χαζό μπαλόνι.

Μου αρέσουν τα χαζά μπαλόνια.
Δεν μου αρέσουν τα βελάκια.
Μου αρέσουν οι χρωματιστοί δρόμοι.
Μου αρέσει να μπορώ να θυμάμαι έναν μικρό χιονάνθρωπο που ήθελε να μείνει για πάντα νέος
και να μη λειώσει ποτέ.
Μου αρέσει η επόμενη αγκαλιά και το επόμενο ωραίο τραγούδι,
και το κρασί και ο πολύτιμος ήλιος –
σίγουρα δεν ήταν ποτέ αυτονόητα,
και σίγουρα δεν τα είχα ξεγράψει ποτέ απ’ τις λίστες ονείρων
[γραμμένες αυστηρά πάνω σε χαρτί τουαλέττας απαλό σα σύννεφο]
έτσι ώστε να τα ξεχάσω
και να μην τ’ αναγνωρίζω στ’ αεροδρόμια
όσες ταμπέλες με μεγάλα χρωματιστά γράμματα και να κρατούν στα παιδικά τους χέρια.
Ανοδική πορεία είναι αυτές οι εικόνες που εκτοξεύω
άλλοτε αναμεμειγμένες με μπαρούτι μέσα σε σφαίρες, άλλοτε με μελάνι σ’ αερογράφο,
άλλοτε μόνες τους, με τα χέρια,
άλλοτε με κουνιστά άλογάκια πυραύλους με προγραμματισμένη πορεία
[πάντα προς τον πλανήτη των χριστουγεννιάτικων δέντρων],
κι άλλοτε αναπόφευκτα στερεοτυπικά, με αίματα.
Ανοδική πορεία είναι η λεξιπλασία –
να στολίσουμε ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο μόνο με δικές μας λέξεις, φέτος.
Ανοδική πορεία είναι το α’ πληθυντικό πρόσωπο.

[20.9.2008, Den Haag.]

~

Χ. Θ.

Ξέρω τι πρέπει να κάνει κάποιος για να σε τρομάξει –
αυτό είναι εύκολο.

Δεν ξέρω όμως τι πρέπει να κάνω για να σε τρομάξω και να βγάλεις μια κραυγή τρόμου
να φωνάξεις να κουνηθείς να τιναχτείς ψηλά να τρέξεις να χάσεις την ανάσα σου να
να πέσεις κάτω
αντί να σταθείς εκεί και να σωπαίνεις...

Αντί να σταθείς εκεί ακίνητος για λίγο
και να κλείσεις μετά τα παράθυρα,
και λίγο μετά τις κουρτίνες
και τα φώτα
κι ύστερα τα μάτια
πρώτα τό ‘να
έπειτα τ’ άλλο
και να μπεις κάτω απ’ την κουβέρτα
το σεντόνι
να κάνεις ότι κοιμάσαι

και να κοιμηθείς

[22.9.2008, Den Haag.]

Στο Χάρη Θρώγκο, προφανώς.

~

Μιαν άλλη όψη της αποδοχής

Είναι μια υγρή, ζεστή, σκοτεινή τρύπα.
Θα μπορούσε κανείς να την περάσει για την αρχή των πάντων,
για το τέλος του κόσμου,
για το ένα σταθερό σημείο,
για τον ακίνητο χώρο ανάμεσα στους κόσμους,
για

Κανείς δεν θέλει να πάει εκεί
παρά μόνο όταν πια δεν υπάρχει άλλη λύση

μέσα της βουλιάζουν οργισμένες κραυγές, χέρια γαντζωμένα σε μαλλιά,
απέλπισμένες κραυγές, χέρια γαντζωμένα σε λαιμούς, απεγνωσμένες κραυγές,
χρυσοί σταυροί, χρυσοί τρούλοι, χρυσά δόντια, χρυσά σύννεφα
μέσα της όλα ομογενοποιούνται
χωνεύει τα πάντα

μαύρο στόμα, πηγάδι,
μαύρη γλώσσα, πιο μαύρα δόντια,
μαύρο σάλιο

είναι ξαφνικά τόσο γνώριμα εκεί
δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα
δεν μπορείς να κάνεις τίποτα
δεν θέλεις να κάνεις τίποτα
δεν θέλεις να κάνεις
δεν θέλεις
τίποτα

[23.9.2008, Den Haag.]

~

Salome

People die like the night.

In open spaces
they forget
how to count
and who their lovers were.

In serpent-like corridors
they forget
everyone they knew,
whom they used to be
and the ten commandments.

At home
they forget
fresh sheets that smell like lavender
and all about dinner at eight.

Under a crack of her skin
light begins to form.

It leaks out when nobody’s watching
as she twirls and dances.

Relentless, she bends and stretches,
opens her throat and parts her lips for it to pour out freely,
pulls out a whip of eyelashes and light
and fixes her gaze on the moon
until it swells up and combusts.

Let there be light.

[18.10.2008, Den Haag.]

~

Eμμονή

Είναι τρεις η ώρα.

Στην απέναντι πολυκατοικία ένας σκύλος δεμένος έξω στο μπαλκόνι γαυγίζει.

Είναι εκεί απ’ το μεσημέρι, γραντζουνάει το τζάμι και γαυγίζει.

Πού και πού αλλάζει θέση, αλλά δε σταματάει ποτέ.

[9.11.2008, Den Haag.]

~

Μια ακόμα ιστορία
[η ίδια]

Ζούσε κάποτε σ’ ένα χωριό κάτω απ’ τον ουρανό, ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους, μια κοπέλα που τη λέγαν Λευκή.

Και σ’ ένα ολόιδιο χωριό κάτω απ’ τη γη,
ζούσε μιαν άλλη κοπέλα, που τη λέγαν Μελανή, και τη φωνάζαν Μέλα.

Τα χωριά μοιράζονταν τον ίδιο ουρανό, τον ίδιο ήλιο και τα ίδια σύννεφα,
κι όλα αυτά ήταν μοναδικά, μα υπήρχαν ταυτόχρονα σε δυο σημεία,
πάνω απ’ τη γη και στο κέντρο της, που ήταν κι αυτό ο ουρανός, τα σύννεφα κι ο ήλιος...

Και πάνω απ’ όλα, πάνω απ’ τα σύννεφα,
ζούσαν θεοί και θεές, και νεράιδες,
και πλάσματα παράξενα με ονόματα που κανείς δεν μπορεί να προφέρει.

Μια μέρα η Λευκή αρρώστησε, και δεν ξανασηκώθηκε απ’ το κρεββάτι.
Μια νύχτα είδε στον ύπνο της πως σ’ ένα χωριό κάτω απ’ τη γη
ζούσε μια κοπέλα που την έλεγαν Μελανή, και τη φώναζαν Μέλα,
και πως αν έπινε το αίμα της καθώς εκείνη ξεψυχούσε,
θα περπατούσε, θ’ άνοιγε τα μάτια της και θα έλαμπε ξανά.

Σύρθηκε λοιπόν ως τον κάτω κόσμο,
και μ’ ένα κοφτερό μαχαίρι έσκισε το λαιμό της Μελανής,
έκλεισε τ’ αυτιά στο ρόγχο της να μην πληγωθούν,
κατάπιε ζεστό το αίμα της
κι έφυγε τρέχοντας, πετώντας θαρρείς, και λάμποντας σαν αστέρι,
και το μαχαίρι της έπεσε απ’ τα χέρια.

Μα όλοι οι θεοί, ή ένας απ’ τους θεούς, έκριναν πως δεν ήταν η ώρα της Μέλας να πεθάνει.
Ή έτσι ήταν το καπρίτσιο τους.
Ή τό ‘παιξαν στα ζάρια –
εγώ δεν ξέρω γιατί πάνω στα σύννεφα ποτέ δεν ανέβηκα.

Κι έτσι της γεμισαν τα πνευμόνια με λίγο αέρα, λιγάκι,
κι αυτή αρπάχτηκε απ’ αυτόν γερά κι απελπισμένα,
κι ανάσανε,
κι έτσι ανάσαινε σιωπηλά στο κρεββάτι, μα δεν κοιμόταν
κι έκλαιγε που έχασε τα όνειρά της,
μέχρι που άρχισε να περπατάει ξανά, τυφλή, κουτσαίνοντας,
πρώτα σα φάντασμα, τις νύχτες,
κι ύστερα σιγά-σιγά και τη μέρα,
και δειλά-δειλά άρχισε να ξανακοιμάται τη νύχτα,
να ονειρεύεται,
και να λαχταρά ν’ ανέβει στον πάνω κόσμο –
έτσι όπως το λαχταρούσε πάντα.
Κι ήρθε κι αυτής η σειρά να δει όνειρο προφητικό,
πως αν έπινε το αίμα της Λευκής καθώς εκείνη ξεψυχούσε,
θα περπατούσε,
θ’ άνοιγε τα μάτια της και θα έλαμπε ξανά.
Πήγε κουτσαίνοντας λοιπόν μέχρι τον πάνω κόσμο,
και με το ίδιο το μαχαίρι της Λευκής της έσκισε το λαιμό,
κατάπιε ζεστό το αίμα της,
κι έφυγε τρέχοντας προς τα όνειρά της,
λάμποντας όπως κι όσο μπορούσε.

Τι απέγινε η Λευκή δεν ξέρω,
ξέρω μόνο πως όλες οι κόρες του κόσμου είναι σαν τη Λευκή και τη Μέλα,
κάποιες πιο πολύ σαν τη Λευκή, άλλες πιο πολύ σαν τη Μέλα –
για σας που δεν τις έχετε δει ποτέ δεν έχει σημασία.

Όλες οι κόρες του κόσμου είναι σαν τη Λευκή και τη Μέλα,
κάποιες κοιτιούνται στον καθρέφτη, βλέπουν το αίμα και κλαίνε,
κάποιες γυρίζουν το κεφάλι απ’ την άλλη μεριά και ξεχνούν,
αλλά όλες τρέχουν όσο πιο μακρυά μπορούν,
κι όσο πιο δυνατά μπορούν λάμπουν,
ζουν,
και τι λένε γι αυτές οι θεοί δεν ξέρω
γιατί πάνω στα σύννεφα ποτέ δεν ανέβηκα –
μόνο ξέρω πως η Λευκή της Μέλας είναι η Μέλα της Λευκής,
και πως αφού τη Μέλα αγάπησα και παντρεύτηκα κάτω απ’ το φως του ήλιου,
όταν σκέφτομαι το ματωμένο μαχαίρι τη Λευκή θυμάμαι.

[12.11.2008, Den Haag.]

~

Προς όποιον με διαβάζει ακόμα:

Δεν εξαφανίστηκα. Εδώ είμαι. Προχωράω, χτίζω, ζω.

Το υπόλοιπο του 2007

2008-11-15T15:57:00.000Z

Of specialization

I like to think that it is not sloth;
it is that if I go close enough to a particular rose garden,
or ship,
or city,
or sea,
I will no longer be able to hover above it all.

~

Διάνοιξη

Είναι νύχτα
και μοιάζει κάπως μ’ άλλες ατυχείς νύχτες.
Κάθομαι εδώ
με πιο πολύ ηλεκτρικό φως απ’ όσο θα ήθελα πάνω απ’ το κεφάλι μου
και συλλογίζομαι τις πιθανές μου αντιδράσεις
σε μια νύχτα σαν αυτή.

Δεν φαίνεται να μπορώ ν’ αποφασίσω
αν θα πρέπει να ενδώσω στις αδιαμφισβήτητα γνώριμες κι απατηλές κόκκινες καμπάνες,
ή αν θα πρέπει να νοιώσω μακρύ και δυνατό το λαιμό μου
και να τις διώξω μακρυά, μαζί χρώμα και ήχο, αποφασίζοντας πως αδιαφορώ.

Αν είχα βέβαια ενδώσει,
σίγουρα θα διάβαζες στη θέση αυτού κάποιο άλλο ποίημα,
κι αν είχα όντως αδιαφορήσει δεν θα έπρεπε να υπάρχει καμμιά τέτοιου είδους μαρτυρία
για μια ακόμα νύχτα απ’ αυτές τις ατυχείς.

Φαίνεται λοιπόν πως αποφάσισα ήδη ν’ ανοίξω μ’ αυτές τις λέξεις ένα δρόμο κάπου στη μέση,
και πως ούτε να κοιμηθώ μπορώ,
ούτε να πάρω τους δρόμους καπνίζοντας όπως μόνο ένας μη-καπνιστής μπορεί
και τραγουδώντας στο φεγγάρι σαν άνθρωπος που ήταν κάποτε λύκος.

~

Τι μου είπε.

Πάψε, πάψε να ονειρεύεσαι.
Έχω ροδόλευκα ευαίσθητα χέρια.
Είσαι βαρειά, ακόμα να το καταλάβεις;
Για ρίξε μια ματιά στον κρύο καθρέφτη...
Όχι, το χρυσάφι δεν είναι βαρύ, είναι μαλακό κι ελαφρύ,
εσύ είσαι σίδερο και μολύβι και πέτρες και χώματα κι υδράργυρος απ’ την άκρη του κόσμου.
Πάψε να κλαίς, άσε με ήσυχο.
Νόμιζες πως δεν μπορώ πια να μη χαϊδεύομαι στα χέρια σου;
Εν τάξει, δεν θα σε ξαναπείσω πως μπορείς να κοιμάσαι με το χαμόγελο στο στόμα,
αλλά κι εσύ πάψε,
πάψε να ονειρεύεσαι.

Αύριο θα μετανοιώσω και θα σου ζητήσω συγγνώμη,
αλλά να μην ονειρευτείς.
Αύριο θα σου ζητήσω το γάργαρο γέλιο σου,
αλλά κοίτα να μην είναι πολύ αληθινό, μη σου ξεφύγει καμμιά αυταπάτη.
Να γίνεις χελώνα –
αυτές κουβαλάνε το σπίτι τους στην πλάτη τους.

[6.11.2007, Den Haag.]

Αισιοδοξία

Μπορώ να φανταστώ τ’ αστέρια στον ουρανό τις νύχτες με τα σύννεφα.
Εσύ;

[23.11.2007, Den Haag.]

Πέρα απ’ το πέρασμα

Ο ύπνος μ’ άρπαξε απ’ τα δάκτυλα των ποδιών
δαγκάνοντας σαν πουλί που μόλις άρχισε να βγάζει δόντια –
σ’ έναν κόσμο όπου όλα τα πτηνά έχουν δόντια,
μια και δυο και τρεις σειρές,
και ξέρουν να μιλούν με στριγκές, βραχνές φωνές.

Με τράβηξε δυνατά κι ύστερα πια δεν ήταν ύπνος,
ήταν μόνο πουλί, κι έπειτα μόνο πελαργός,
κι έπειτα μόνο μεγάλες φτερούγες,
κι έπειτα μόνο λευκό κύμμα
και με ξέβρασε σε μιαν ούτε μικρή ούτε μεγάλη ακτή ενός νησιού
μέσα σ’ ένα απ’ τ’ αλλόκοτα όνειρα μιας απογευματινής σιέστας του Θερβάντες.

Έσταζα θάλασσα στην άμμο κι έβλεπα γύρω μου να ξεφυτρώνουν πατημασιές
σαν άγρια λουλούδια που βιάζονται να γεννηθούν,
παράξενες στο σχήμα και στο βάθος και στον αριθμό των δακτύλων.

Έντεκα βήματα πιο πέρα –
ήξερα πολύ καλά πως ήταν έντεκα –
ένας πελαργός που έμοιαζε γνώριμος βάδιζε νευρικά κρατώντας ένα μεγάλο κλειδί στο χέρι
κι οι ουρές του φράκου του ανέμιζαν απ’ τη φούρια.

Τίποτ’ άλλο δεν ανέμιζε.
Λίγο αργότερα πέρασε απ’ το μυαλό μου η σκέψη πως στο νησί αυτό δεν υπήρχε αέρας,
ή πως σε νησιά σαν κι αυτό δεν υπάρχει αέρας,
ή πως τέτοια νησιά δεν υπάρχουν,
ή κάτι τέτοιο.

Όταν οι πατημασιές άρχισαν ν’ απομακρύνονται τις ακολούθησα
για να βρεθώ πέρα απ’ τη θάλασσα,
πέρα απ’ την άμμο και τους αμμόλοφους που ως τότε δεν αποτελούσαν μέρος του τοπίου,
πέρα,
στον κήπο με τα σπασμένα αγάλματα.

Δεν είδα ούτε έναν ανεμόμυλο.

Είδα τον Έρωτα να κρατά απ’ τα μαλλιά το σμαραγδένιο κεφάλι της Αφροδίτης,
έρημα χέρια από μάρμαρο κι από λάσπη,
μικρές ραγισματιές και χάσματα βαθειά σε χιτώνες και πέπλα,
ξύλινα σπαθιά
κι ένα κρυστάλλινο πέος που γυάλιζε στ’ ακίνητο φως,
ξεκομμένο από τ’ αστραφτερό σώμα κάποιου ξεχασμένου ή κι ανύπαρκτου θεού.

[30.11.2007, Den Haag.]

Μινιατούρες, κι άλλες

Δεν θα μιλήσω για τον ύπνο πάνω στη θάλασσα
και για το πώς με ξύπνησε κύμμα και πικρός αφρός.

~

Έχουμε όνειρα τόσο όμοια που όταν τα βάζουμε αντίκρυ είναι σα να κοιτιούνται σε καθρέφτη.

~

Γι αυτές τις στιγμές το έχω.
Το φυλάω στα χέρια μου και το κοιτώ λιγάκι διστακτικά.

Το κρατώ...
το αναλλοίωτο, το ζεστό, το γερά θεμελιωμένο, το δεμένο,
το γεμάτο μάλλινα κουβάρια και ήχους πέννας που γραντζουνάει το κιτρινωπό χαρτί.

~

Θέλω αυτά,
αυτά που έχω ήδη.

~

Κρίση πανικού

Ο αέρας τελειώνει με ρηχές ανάσες που δε φτάνουν να γεμίσουν τα βάθη
όπου δε φτάνει η λογική.

Η εικόνα θολώνει,
το φως τελειώνει,
οι πεταλούδες της νύχτας νικούν και σκιάζουν τα πάντα εκτός απ’ το φόβο.

~

Απολογισμός

Η έπαρση δεν έχει χτυπήσει την πόρτα ακόμη –
όχι ακόμη.

Δεν θέλω να έρθει η ώρα που θα το κάνει
γιατί θα σηματοδοτήσει προδοσία απ’ την πλευρά της μνήμης μου.

Διαβάζω το αίμα,
νωπό ή ξεραμένο,
και δεν νοιώθω καμμιά περηφάνεια που κολύμπησα μέσα του.

Θυμάμαι πως δεν βγήκα καθαρή,
μόνο ζωντανή,
και πως ούτε καν αυτό δεν ήταν δικό μου κατόρθωμα.

[Τέλη φθινοπώρου, αρχές χειμώνα, Den Haag.]

Από τα τέλη του Σεπτέμβρη ως σήμερα

2007-11-04T21:51:00.000Z

No more

Stop bugging me.
I don’t know any stories, I don’t tell stories; anyone can tell better stories than I do.
The only story I know is my own story
and I keep telling it over and over again,
changing names, houses, cities, words, metaphors –
never changing sun or sky.

Go away.
I don’t want to tell breathtaking stories, you see,
nobody’s fascinated by happy endings nowadays.

Leave me be.
I’ve been saving my words for wishes –
I’ve been wishing for a hammock, a Christmas tree, light-thirsty windows and
a pair of eyes fixed enough in mine to call home.

[19.9.2007, Θεσσαλονίκη.]

~

Ite, missa est.

Κόσμε με τα μεγάλα μάτια,
παγιδεύεις φευγαλέες πεταλούδες στις κρεμάμενες κορδέλες σου,
κι άκακες αράχνες στα μαλλιά σου.
Ο καθρέφτης σου δείχνει πάντα το Βορρά,
κι ένα ψηλό κυπαρίσσι στολισμένο κοχύλια·
το μυστικό σου καλειδοσκόπιο δείχνει τα χίλια πρόσωπα της αβύσσου·
ο μεγενθυντικός φακός σου δείχνει μια τρίχα απ’ τα μαλλιά της Χιονάτης
πεσμένη σ’ έναν απ’ τους χωματόδρομους του Παραδείσου.
Μυρίζεις φρέσκια φωτιά και μωρουδιακά φανελάκια.
Έχεις γεύση από κυριακάτικο παγωτό
κι από νύχτες σ’ ένα καζίνο με ζωηρά φώτα, όπου σ’ τα παίρνουν όλα...

Κόσμε με τ’ άγουρα χείλη,
ο ορίζοντάς σου γράφει ένα μεγάλο κύκλο γύρω απ’ τα ρόδα
και τα φιλιά μου,
δένει τις λέξεις που μάταια ως τώρα πόθησα,
τυλίγεται απειλητικά γύρω απ’ τον πύργο που παλεύω να σηκώσω ως το πρόσωπό σου
στερώντας μέτρα απ’ τον κήπο του.

Κόσμε με την ανάσα που αλλάζει χρώματα,
κάποτε θα σου χαρίσω ίσα μ’ εκατό φορές τη γόνιμη στάχτη που κατάπια στην αγκαλιά σου,
ίσα μ’ εκατό φορές πιο πλούσια και λαμπερή,
γεμάτη με λάμψεις από δάκρυα
κι υγρές άκριες από χαμογελαστά χείλη.

Κόσμε που μέσα σου γεννώ,
μες στα δεσμά σου θα πνεύσω λίγη απ’ την πνοή σου –
αυτήν την ίδια που με σπρώχνει να τα σπάσω –
κι άγγελοι και πυγολαμπίδες στάζοντας μελάνη θα πάρουν το δρόμο για τον ουρανό.

[26.9.2007, Den Haag.]

~

Ανακαίνιση

Με παίρνει ο ύπνος μέσα σε στρείδια
και νοιώθω μαργαριτάρι
και μετά φοβάμαι
γιατί μερικές λέξεις πήραν κάποτε χρώματα τρομακτικά
και δεν τις ξαναβάψαμε από τότε.

~

Ερώτηση απ’ τα βάθη και τα χρόνια

Κοιτάζω το πρώτο μας φως
κι αναρωτιέμαι:
τ’ είναι αυτό το φύσημα μου
που με κάνει να θαρρώ πως είμ’ αναλλοίωτη
ενώ παίρνω σχήμα
από χίλια φυσήματα
κι αέρηδες,
από κάτι περασμένες θάλασσες
και κάτι γόνιμες παρεξηγήσεις;

~

Διαπίστωση

Σαν γνήσιος άνθρωπος
θέλω να βάλω χέρι κι εγώ
στο ξόρκι της αλλαγής.

~

Περί ταύτισης

Η μουσική χαμογελά περισσότερο
εκεί ψηλά
όταν θυμίζει εαυτούς
κι αγγιγμένες σκιές.

~

Ευτυχία I

Θέλω να τραβάμε τις ουρές απ’ τους κομήτες
κι αυτοί να μας κυνηγούν.

~

Ευτυχία ΙΙ

Μόνο να μην ξεχνάμε να πίνουμε νερό όσο πετάμε.

~

Εσένα Ι

Εσένα·
γιατι κλαις έτσι όπως κλαις.

~

Εσένα ΙΙ

Εσένα·
και στο δροσερό
και στο ζοφερό
δάσος.

[12.10.2007, Den Haag.]

~

And all the stones I’ve thrown

Πάνω
απ’ το νερό,
κάτω
απ’ τη θάλασσα,
σ’ ένα μέρος όπου κανείς δεν αποφεύγει τον ήλιο,
αφήνω τις αντανακλάσεις του να με τυφλώσουν για λίγο
καθώς με ζεσταίνει.

Πίσω
τ’ αυτοκίνητα δε μ’ ενοχλούν·
είναι κομμάτι των ήχων της φύσης
μας–

και τα φύλλα,
τα φύλλα βρίσκουν μόνα το δρόμο τους
ανάμεσα στ’ άλλα φύλλα.

Δεν είμαι σίγουρη για τη μνήμη,
για την αγάπη.

Θυμάμαι,
αλλά όλα τα φύλλα μοιάζουν μεταξύ τους,

κι ήταν και κάτι στιγμές
όπου όλα φώναζαν
ανάσταση.

Εγώ,
εγώ,
εγώ,
εγώ·

τώρα,
τώρα,
τώρα,
τώρα.

Αλλάζω,
αλλά ζω.

Ζω άλλα.

(Τίτλος από τους στίχους του Friends are evil των Jesu.)

~

Έκπτωτη

Για να κρατήσω δίπλα μου
το φως
σκοτείνιασα τα μάτια μου
ναι μην το σκιάζει που με καίει και με τυφλώνει
και σκιάχτηκα,
κι έγινε αργά τ’ απόγευμα το μεσημέρι,
και νερωμένα κυλούν τα χρώματα
και το κρασί.

~

[ρώτα τη σκόνη]

Λες ότι μπορείς και σου φυσάνε μπουρμπουλήθρες στ’ αυτιά με μακρυά καλάμια μακρυά τρομακτικά δάκτυλα μέχρι να λυγίσεις σαν καλάμι
μου είπαν πως τα καλάμια δε σπάνε
τα δάκτυλα σπάνε
μου είπαν
μου είπαν πως μπορώ
μπορείς
πώς μπορεί κάτι διάφανο να γίνει κόκκινο
πως μπορεί κάτι διάφανο να γίνει κόκκινο
κόκκινο
διάφανο
κόκκινο
κόκκινο
λες ότι μπορείς
και γίνεται κόκκινο
κόκκινο
αλλάζεις
αλλά ζεις
ζεις άλλα–

(Έμπνευση και τίτλος από το «ρώτα τη σκόνη» του Γ. Ρίκου.)

[14.10.2007, Den Haag.]

~

Ο έρωτάς του

Χείλη γεμάτα κι απαλά φυσούν,
σερπαντίνες πετούν,
ανοίγουν με την ανάσα.

Είναι μια ανάσα ντυμένη κορίτσι,
ντυμένη γιορτή,
κλείνει το μάτι και μου γνέφει ν’ ακολουθήσω,
τρέχει ανάμεσα σε καθρέφτες που τ’ αλλάζουν όλα,
τρέχει και καμμιά φορά παραπατά στο φόρεμά της,
τρέχει και την ακολουθώ.

Γνέφει σιωπή με το δάκτυλο
μέσα στους χίλιους ήχους,
σωπαίνω και την ακολουθώ,
και τρέχει,
και μου κρύβεται καμώνοντας πως φοβάται,
μα στ’ αλήθεια φοβάται,
για να μου φανερωθεί μ’ ένα γέλιο
πίσω από κάποια κουρτίνα.

Κι όταν κουραστώ να τρέχω σταματώ,
γλιστρώ στο γυαλισμένο πάτωμα και σωριάζομαι,
κοιτώ τα γύψινα λουλούδια στο ταβάνι
και τις άκρες των μαλλιών μου που γίνονται σερπαντίνες,
κι όταν κουραστώ να σωπαίνω φωνάζω τ’ όνομά της
και δεν μπορεί να μ’ αρνηθεί
και τρέχει πάνω μου εκείνη,
η σιωπηλή με τη μάσκα,
η φασαριόζικη με τα γέλια,
η γιορτή,
η γιορτή που ανοίγει με την ανάσα.

[26.10.2007, Den Haag.]

~

Fabio Bonizzoni

Ταπ ταπ,
ταπ·
τα παπούτσια του γυαλίζουν
λιγάκι
κολακεύοντας το πάτωμα.
Αν γυάλιζαν πολύ,
θα μιλούσε λίγο πιο δυνατά
και το ρολόι του δε θά ‘χε καφετί δερμάτινο λουράκι.

Κάποτε,
στα μάτια κάποιας ή κάποιου,
το φως τον άγγιξε με τρόπο ασύγκριτο
κι οι σκιές ακολούθησαν.
Το πόδι του που τώρα δα χαϊδολογιέται με την καρέκλα
συνδέθηκε κάπως με κάτι αρχέγονο –
οτιδήποτε –
και τα χέρια του –
είμαι σίγουρη για τα χέρια του –
έγιναν σύμβολα μυστικά για κάτι ανείπωτο.

(Γραμμένο για τον Fabio Bonizzoni, ε, προφανώς δηλαδή, έναν πολύ καλό τσεμπαλίστα, δάσκαλο του Ορφέα ή Ιάσονα Μαρμαρά.)

~

Now

Give me glittering trumpets
and ornate smoke.
Give me steaming waterfalls,
pulsing rocks and seagulls afraid of the sun.
Give me those who are yet lost.
Give me fingers black with tears and mascara,
and roses that were meant for someone else.
Give me labyrinths
and no thread, or breadcrumbs, or echoes.

Now that I have been saved,
give me the world’s ashes
and I will make them glow.

[30.10.2007, Den Haag.]

~

(Είμαι στη Χάγη, και θα είμαι εδώ μέχρι και το Δεκέμβριο. Είμαι ευτυχής. Όχι άλλα τρίτα πορτραίτα. Τ' αβάσταχτο ανατράπηκε για τα καλά, όπως ίσως καταλάβατε από ένα μεγάλο ποσοστό του Do.Po.Wri.Mo. Ίσως και νά 'χατε καταλάβει πως είναι στο δρόμο για την ανατροπή ακόμα από τις πρώτες ελπίδες [αμέσως μετά απ' τ' αβάσταχτο], ή από τις άκριες απ' το τραγούδι της εξόριστης και τα υπόλοιπα του προηγούμενου ταξιδιού στη Χάγη.)

Do.Po.Wri.Mo. 21 Ιουνίου - 21 Ιουλίου 2007 : Ποιήματα 16-20 Ιουλίου [και ό,τι έχω γράψει από τότε ως τώρα]

2007-09-16T01:04:00.000+01:00

[Ημέρα 26η]

Ένα απ’ τα λευκά λουλούδια
[ή νήματα]

Το λένε φούλια
τ’ ανάμεσο του γιασεμιού και τ’ αγιοκλήματος.

Το λένε φούλια·
είναι καιρός για ονόματα λουλουδιών τώρα,
να, τώρα που φυσάει κι αυτό το γλυκό αεράκι,
τώρα που μας κάνουν για ερωτευμένους σ’ ανθισμένες βεράντες –
όλες οι βεράντες είν’ η βεράντα στη Βερόνα –
κι είμαστε,
είμαστε,
σιωπή,
σιωπή,
τώρα σιωπή, Σειρήνες.

~

Στο φως

Κοιμήθηκα στ’ ανάμεσο του γιασεμιού και τ’ αγιοκλήματος
κι ήτανε και μια κόρη εκεί στο προσκεφάλι μου,
ωραία κι αγνή,
κι αμίλητη
σαν τις ασημοπρόσωπες τις διαλεχτές του Κλήδονα.

Νότες των αρωμάτων έντυναν κάθε καινούρια ανάσα μου,
κι η μαγεμένη κόρη έπλεκε πλεξούδα τα μαλλιά μου
με τ’ αστραφτερά δικά της.

Έμεινα εκεί,
μια μ’ ανοικτά μια με κλειστά τα μάτια να κοιτώ,
να προσπαθώ να ξεχωρίσω μυρωδιές
και χρώματα λουσμένα ασήμι σεληνιακό,
να προσπαθώ ν’ ακούσω τους αργούς και σιγανούς παλμούς της.

Κι ύστερα πήρε ο χρυσός να κρύβει τ’ ασημοστολίσματα
και ξύπνησα –
στην αγκαλιά του ξύπνησα,
πλεγμένα με τις ηλιαχτίδες τ’ ακατάστατα μαλλιά μου.

Ξύπνησα.
Όπου ‘χει ασήμι τ’ όνειρο που με συντρόφευσε τη νύχτα αυτή,
έχει χρυσό η αλήθεια μου.

[Ο ουρανός πού ‘χει φανερωθεί στα μάτια τα δικά μου
είν’ την ευγνωμοσύνη π’ αγαπά.]

[Ημέρα 27η και 28η]

Λίστα για το καλοκαίρι

i. Να κάνω τσουλήθρα στις ρίγες απ’ τα μπλουζάκια σου
όσο δε θα τα φοράς
και να βουτήξω στη θάλασσα.

ii. Να πάρουμε την απόχη
και να μην πιάσουμε πεταλούδες –
να τις κοιτάμε μόνο.

iii. Να μάθουμε τα τραγούδια
που σφυρίζει ο αέρας στους βράχους
για να τα τραγουδάμε το χειμώνα.

iv. Να χτίσουμε μια μικρογραφία αίσιου τέλους
στην άμμο.

v. Να μετράμε τα σινιάλα του φάρου
και να ονομάζουμε αδέσποτες γάτες και σκύλους
με ονόματα που δεν θα σκεφτόταν κανείς άλλος.

vi. Να στριφογυρνάμε στα λινά σεντόνια
κι αυτά να τρίζουν.

~

Φαντασιώσεις
[μερικές ακόμα]

Ι.

Αποζητώ
εκείνες τις στιγμές
που η εκπλήρωση του να
είμαι
ένα τυφλό ζωάκι
που ξεδιψά στις χούφτες σου
δεν περικλείει
ίχνος φόβου.

ΙΙ.

Μου γνέφεις·
χαμηλώνω.

Τώρα είμαι ένα ανοιχτό λουλούδι,
ένα άλικο στόμα
ανθισμένο γύρω απ’ το μεγαλείο σου.

ΙΙΙ.

Στέκομαι πίσω απ’ τη μισάνοιχτη πόρτα.

Οι αναλαμπές απ’ τις φλόγες σου
ντύνουν σημασία
το κορμί που αναλώνεται σ’ αυτές –
γίνονται ο μανδύας που ποτέ δεν είχε –
και βάφουν χρυσό το πρόσωπό μου
μεσ’ απ’ τη χαραμάδα.

Συγχέω αυτή τη χαραμάδα
με τη χαραμάδα που κοιτάζει στο φως
πέρα απ’ τις πύλες του Παραδείσου.

(Δεν τα κατάφερα να φτάσω τις 30 μέρες. Τελείωσα το Do.Po.Wri.Mo. με τέσσερα λιγότερα ποιήματα. Ελπίζω να με συγχωρείτε. Εγώ με συγχώρεσα, και... μου έδωσα άδεια. Δεν θα κάνω σύντομα άλλον μαραθώνιο παραγωγικότητας, δεν νομίζω πως έγκειται εκεί πια κανένα πρόβλημα. Θα εστιάσω αλλού - ή και απλώς πουθενά.)

[Ιούλιος]

Regeneration

Είν’ οι φορές
που με κάνεις αθάνατη,
κι είναι κι οι άλλες φορές,
αυτές που είμαι αθάνατη
για να μου τρυπάς τα πλευρά
με παγερές τρίαινες,
για να μου τρυπάς την κοιλιά
με σκληρά δάκτυλα,
για να με ματώνεις
και ν’ ανασταίνομαι,
και να νοιώθω πως εσύ, εσύ μ’ ανέστησες,
και πάλι απ’ την αρχή.

~

Κόκκινη πανσέληνος

Εμένα το φεγγάρι μού ξεγλιστρά,
με δένει με σχοινιά και με τραβά όπου δείχνει το αίμα.

Ήθελα τα δικά σου δάκτυλα να μου το κατεβάσουν,
να το μερέψουν,
να μη μ’ ορίζει πια –
μόνο ‘σύ να μ’ ορίζεις –
κι έπειτα να το κλείσω μες στο στόμα
και να φυσήξω δυνατά πυγολαμπίδες,
να σκορπίσει πέρα η νύχτα.

Ήθελα και δεν έβρισκα –
κι αντί για σένα μ’ απαντούσαν ψεύτικες φωνές
και με παραπλανούσαν.

Κι ύστερα σ’ έψαξα στον ύπνο που ήρθε δύσκολα
και δε σε βρήκα,
και πήγα να σ’ αναζητήσω στα έγκατα της γης,
στα νήματα των αργαλειών
και στα φταιξίματά μου.

[Αύγουστος]

Black Hawk Down

Καθ’ ένας
με μερικές τρεμάμενες λέξεις
φορτωμένες στις τελευταίες ανάσες του.

Αν κάποιος τις ανακάτευε και τραβούσε κάποιες σαν κλήρο
από ένα πεσμένο κράνος
για να τις φυσήξει σε κάποια απ’ τα χείλη που ξεμακραίνουν
δεν θα πήγαιναν χαμένες –
μοιάζουν όλες,
ίδιες όλες,
όλες τρεμάμενες,
όλες οι τελευταίες
αγκαλιάζουν το οικείο.

Μόνο τα παιδιά,
μόνο τ’ ασυλλόγιστα παιδιά σκοτώνουν
κι όλοι είναι παιδιά σαν σβήνει το φως.

(Για την ομώνυμη ταινία.)

~

Εικασίες

Νομίζω
πως μια στις τόσες πεταλούδες
παίρνει αυτό που λαχταρά –
χωρίς κρυφές παγίδες,
χωρίς αιφνίδια τέλη παραδομένα στις φλόγες.

Νομίζω πως
κάπου εκεί, στο κέντρο του φωτός,
υπάρχει ένα επιεικές σημείο,
ένας ήσυχος, ήσυχος ύπνος...
ένα μάτι σαν αυτό του κυκλώνα,
ένα μάτι χρυσό μ’ έναν απόηχο του πράσινου,
ένα ακίνητο μεσημέρι μερωμένο απ’ τα φύλλα των δέντρων.

Νομίζω πως ίσως,
ίσως να χωρά εκεί η σκιά μου.

~

The Donnadio

Τίποτα δεν αγάπησα περισσότερο απ’ το λαμπερό πάτημα του μετέωρου ποδιού του μαθητή
στο επόμενο σκαλί προς τον όποιον ήλιο,
απ’την ώρα που η προοπτική της επίτευξής του ξεπροβάλλει σπιθίζοντας
ανάμεσα σε δάκτυλα που αγγίζονται αληθινά –
ερωτευμένα, θαρρώ –
κάπου μέσα στις σπείρες του κόσμου.

Τίποτα δεν αγάπησα περισσότερο απ’ τους ανθρώπους.

(Για τον Νίκο Σπανό, τη διαδικασία της μάθησης, και κάθε χαρισματικό δάσκαλο.)

~

Εκπλήρωση

To μελάνι μου
μπορεί όλο κι όλο δρόμο ν’ ανοίγει
για να περάσει το φως.

~

Περί ετεροπροσδιορισμού

Ζώντας ανάμεσα σε πουλιά
πρωτοθέλησα να πετάξω.

[Σεπτέμβριος]

Το τέλος του τέλους του κόσμου

Έχω την αίσθηση πως δεν μπορώ πια να φέρω το τέλος του κόσμου
με μια σύσπαση του προσώπου –
ούτε καν για μένα –
πως δεν τελειώνει πια έτσι εύκολα ο κόσμος,
πως καταφέρνει και συνεχίζει,
πάντα συνεχίζει,
ακόμα κι αν είναι μόνο μέσα στην ιδρωμένη παλάμη μου,
στους δείχτες απ’ τ’ ανύπαρκτο ρολόι μου που το λένε Τοκκάτα
και στις φαινομενικά αυτάρκεις εκρήξεις μου που μ’ αφήνουν μακάρια άδεια
κάτω από σεντόνια ή παπλώματα,
ανεξαρτήτως καιρού.

Δεν μπορώ πια να σημάνω τις καμπάνες,
να κάνω μαύρο σαν την άβυσσο τον ουρανό
και να τον σκίζω με φλόγες –
τέτοιον τρόμο δεν [θέλω να] προστάζω πια.

~

Εκμυστήρευση

Πάμε σε μιαν άκρη,
πάμε σε μιαν ήσυχη άκρη χωρίς πολλά-πολλά χρώματα δικά της,
θέλω να σου μιλήσω κάπου που τα μάτια σου να μην κοιτούν εδώ κι εκεί,
κάπου που να μην έχει τίποτα να σ’ αποσπάσει –
να μ’ ακούσεις καλά θέλω
και να μ’ ακούσεις φοβάμαι...

Έχω δρόμο μπροστά μου για τη γιατρειά.

Στο μυαλό μου κυλούν κορίτσια που δεν υπήρξαν ποτέ,
κορίτσια με χρυσά χαμόγελα και λευκά δόντια,
με γάργαρα μαλλιά και πεταλούδες,
μ’ ελαφρυές ανάσες και με μαγικά ραβδιά.

Στον ύπνο μου έρχονται και κυμματίζουν,
έρχονται κι είναι γέλια μεγάλα κι ανοιχτά,
είναι τα κορίτσια των βιβλίων,
τα κορίτσια με τα λουλούδια στα μάτια,
με τα ροζ κοκκαλάκια·
τα κορίτσια που κοιμούνται στους κοιτώνες
και ξενυχτούν μ’ ανώδυνα φιλιά που μόνο σα φαντασίες τους υγραίνουν τα χείλη,
τα κορίτσια με τα λυγερά σώματα
που δεν τ’ αγγίζει κανείς.

Κάθονται πάνω στο στέρνο μου
και φλυαρούν·
οι φωνές τους θροΐζουν στο πάτωμα,
τα νυχτικά τους,
φύλλα θροΐζουν στο δέντρο με το ξύλινο σπιτάκι
που τους έχουν χτίσει βασιλιάδες για να παίρνουν τσάι
κεντώντας γέλια, γέλια...

Έρχονται τα γλυκά κορίτσια που δεν αγαπούν,
και χορεύουν στην κοιλιά μου,
έρχονται τα κορίτσια που δεν αγαπούν
κι η απαλή σάρκα των ποδιών τους
μου σχίζει με γέλια και λάμψεις τα σωθικά.

~

Do.Po.Wri.Mo. 21 Ιουνίου - 21 Ιουλίου 2007 : Ποιήματα 11-15 Ιουλίου

2007-09-09T11:20:00.000+01:00

[Ημέρα 21η]

Συγγνώμη

Δεν είχαμε λευκά σεντόνια –
δεν είχαμε για παράνυμφους εκατό πανώρια άλμπατρος
να μας δροσίζουν με τις φτερούγες τους
και να μας πάνε ψηλά,
πιο ψηλά…

Μα αυτό ήταν χτες,
τότε,
τώρα έχω αργαλειό,
τώρα έχουμε,
έχουμε,
μπορούν και τ’ αγόρια να υφάνουν –
μήπως και τα κορίτσια δεν ιππεύουν;

Έλα,
θα σου μάθω να φτιάνεις στρωσίδια και σκεπάσματα
ιπτάμενα,
θα σου δείξω χιλιάδες νήματα
νά ‘χεις να διαλέγεις –
λευκά όλα τους,
το καθ’ ένα τους ένα διαφορετικό λευκό.

~

Χρονισμός

Κάθε μέρα ξημερώνει.

Μια απ’ αυτές τις μέρες, λοιπόν,
θα ξυπνήσουμε αρκετά νωρίς
και θα δούμε τη χαραυγή –

ή απλά ο ήλιος θα μας χαϊδέψει ταυτόχρονα
τα βλέφαρα
και θα ξυπνήσουμε αγκαλιά στο φως.

[Ημέρα 22η]

Είθε να κάνουμε μαζί
τον κύκλο

Ευωδιάζεις
ζεστές νύχτες μιας εποχής που ήταν
και που ίσως ξανάρθει.

Φέρνεις μαζί σου
παράλογα
οικείους ψιθύρους
από τα μπροστινά καθίσματα
του αυτοκινήτου –
ψιθύρους ακατανόητους σχεδόν
μα τόσο, τόσο γνώριμους,
ψιθύρους που ακούγονται λίγο πριν τον ύπνο,
εκεί, στο ευάλωτο
μεταίχμιο
που παίρνει όλα τα σχήματα,
χρόνια πριν
ή και χρόνια μετά...

~

Όχι μόνο μαύρο και κόκκινο

Τ’ αυγουστιάκο κρασί
χύνεται στο χώμα.

[Γεννήσαμε όμορφα μαχαίρια
με κοφτερά ονόματα,
δε νομίζεις;]

Ο νους μου καλπάζει
και το κορμί μου λικνίζεται μαζί του.

Διασχίζουμε τα καυτά πλακάκια,
την καυτή άμμο,
τα καυτά βράχια,
και καταλήγουμε στο βότσαλο σκαλισμένο σταυρό
που ιδρώνει στο χρισμένο χέρι σου.

[Ημέρα 23η]

Ναυάγιο στην ακροθαλασσιά μιας νύχτας

Κάποιος πέταξε στο νερό
σωσίβια·
ένας άλλος φυσούσε νευρικά τον καπνό του
όπως πάντα,
και μουρμούριζε πως έτσι κι αλλοιώς
δεν θα τη γλυτώσει κανείς.

Εσύ αγαπούσες τις φράουλες·
όχι για τη γεύση τους,
μόνο για τις δροσοσταλίδες πάνω τους,
και για το θελκτικό τους χρώμα.

Τους τις πετούσες μία-μία
και μόνη η λαχτάρα
έβαφε τις γλώσσες τους κόκκινες
και καθιστούσε τα σωσίβια
παλιά, παρατημένα παιχνίδια.

Ώρα να σβήσω το κερί.

~

Το μωβ που υποφέρει

Πέρασες
από τον κήπο με τις βιολέττες
κι είδες και κάποιες μαραμένες –
συγγνώμη,

δεν μπορώ ν’ αναιρέσω
την εντροπία,

δεν μπορώ να λευκάνω
κάθε μελανό σημείο,
κάποτε και τα δάκτυλα
θα κοιμηθούν,
κι αυτά
κάποτε.

[Πάντως τελευταίες
θα μείνουν οι λέξεις.]

[Ημέρα 24η]

Η κυρά του σπιτιού με το φως

Είναι μια ψυχή
μέσα στο χρώμα των τοίχων,
μέσα στους πόρους απ’ το ξύλο της ναρνιανής ντουλάπας
και στ’ αστραφτερό του καθρέφτη.

Έχει βρει καταφύγιο
στη μυρωδιά των βιβλίων –
όλα υπογεγραμμένα,
λίγα άκοπα ακόμα –
στις ευφάνταστες κουρτίνες,
στα τραπέζια από μάρμαρο
και νοσταλγία,
στις φωτογραφίες ενός μικρού αγοριού
και στην ήρεμη σκόνη
στο πάτωμα.

(Αφιερωμένο στην Έλλη Μαρμαρά.)

~

Μοναξιαρχία

Έφεραν στη Βασίλισσα
μερικές σιωπές ακόμα.

Το συνηθίζουν τις ημέρες των γιορτών –
έτσι γεννήθηκε και το έθιμο
των βουβών πυροτεχνημάτων
που σχίζουν τον ουρανό
κάθε φορά τόσα όσα και τα χρόνια της,
κάθε χρόνο την ίδια, ολόιδια μέρα.

[Ημέρα 25η]

Η φωνή των κεκτημένων

Δεν έχω να σου απευθύνω κάτι –
μ’ έχεις δει να κοιμάμαι
με γυμνά χέρια,
κι ακόμα
μ’ έχεις πνίξει
εκεί
στον ύπνο.

Γνωρίζεις καλά
τη μυρωδιά απ’ τα παρακάλια μου,
γνωρίζεις τις αρμονικές
των νυσταγμένων μου εξομολογήσεων,
τα ονόματα με τα μικρά χεράκια
που βασανίζουν τα όνειρά μου
και την πεισματική μου πίστη
πως θα δω τον ήλιο
κάθε επόμενο πρωί.

~

Παύση

Ένα νανούρισμα θέλω –
ξέρεις κανένα;

Ένα νανούρισμα για μένα.

Να μου το τραγουδήσεις θέλω,
να με κοιμίσεις,
εσύ, εσύ να με κοιμίσεις –
να προλάβεις τα μάτια μου που κλείνουν πια.

~

[Η πρότελευταία δόση του Do.Po.Wri.Mo. - άλλη μια Κυριακή και τελειώσαμε.]

Do.Po.Wri.Mo. 21 Ιουνίου - 21 Ιουλίου 2007 : Ποιήματα 6-10 Ιουλίου

2007-09-05T17:52:00.000+01:00

[Ημέρα 16η]

Άγρια των άστρων μουσική

Δεν κοιμάμαι·
τα πόδια μου καίνε.

Μόλις επέστρεψα από μιαν άγρια γιορτή,
μια σκοτεινή λειτουργία
με φόντο τα προαιώνια άστρα –
ένα συνοθύλευμα νυχτερινών χάλκινων στιγμών
που προκαλούσαν την αήττητη εντροπία.

~

Ακούω την αγάπη

Απόκαμα ανάμεσα στα πόδια,
πάνω στο χώμα –
έπεσα.

Γύρω μου τα σώματα οικεία,
ζεστός κλοιός,
ζεστό καλοκαίρι,
αιώρες που κρέμονται απ’ άστρο σ’ άστρο.

Κοιμήθηκα·
ευχαριστώ.

Δεν με ποδοπάτησε κανείς.

(Τα ποιήματα αυτής της μέρας σχετίζονται με τη συναυλία του Αγγελάκα στο Gagarin Open Air Festival στον Άγιο Κοσμά, όπως θα έχετε μάλλον καταλάβει ήδη.)

[Ημέρα 17η]

Σαν παραμύθι

Είναι μια κόρη σ’ έναν πύργο ψηλό,
μια κόρη έβενο ντυμένη,
που έχει τον ήλιο δέκα χρόνια να δει,
και τίποτα δεν περιμένει.

Έχει σχεδόν ξεχάσει πως κάποτε, μακρυά
σκαρφάλωνε στα πιο ψηλά των δέντρων μέρη
μονάχα για να πιάσουνε κουβέντα ψιλή
κάθε ζεστό, φωτεινό μεσημέρι...

Τον πύργο τον τυλίγει σύγνεφο κακό,
μαύρο σαν του φραγμένου πηγαδιού τα ζοφερά παλάτια
κι όχι σαν και τη νύχτα με τις μυρωδιές
και τα μυριάδες άστρα για μάτια.

Να κοιμηθεί σαν πλαγιάζει δαιμόνια ξυπνούν
και ταλανίζουν το λιγνό κορμί της,
και κάθε που ξυπνά στέκεται στο παράθυρο
κι αυτό το μαύρο τίποτα αγριεύει μαζί της.

Μας μοίραναν οι μοίρες λέει μαζί,
μα εγώ ψυχανεμίζομαι τη μέρα να χαράζει,
κι εκείνη ατενίζει στα τυφλά τη σιωπή
κι όλο και πιο βαθειά ο κόρφος της ρημάζει.

~

Ραψωδία

Το ξέρω, ξέρω,
ήταν ερημιά μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι,
πυρηνικός χειμώνας,
ψηλάφισμα στο χιόνι με καμμένα δάκτυλα,
μάτια τυφλά μαυρισμένα απ’ την έκρηξη.

Και τώρα δεν τ’ ανοίγεις πια
τα μάτια,
κάθε φως είναι
γεννήτορας ασφυκτικής σιωπής·
και τα χείλη
κι αυτά σφιγμένα,
μια γραμμή,
μια ίσια γραμμή
παράλληλη του φόβου.

(Τα ποιήματα αυτής της μέρας είναι γραμμένα για τη Ραψωδία, και αφιερωμένα σ' αυτήν. Το πρώτο είναι απόπειρα με μέτρο και ομοιοκαταληξία, όπως βλέπετε. Απεχθάνομαι αυτού του είδους το μέτρο και αυτού του είδους την ομοιοκαταληξία στα ελληνικά, ειδικά όταν τα γράφω εγώ.)

[Ημέρα 18η]

Μανδύες

Στροβιλίζονται
ξέφρενα
γύρω μου,
σέρνονται
γύρω απ’ τα πόδια μου,
με τυλίγουν
σαν καταδικά μου
κουκκούλια
ή σαν φριχτοί ιστοί αράχνης,
ή και σαν χέρια
μανδύες,
μανδύες στα βασιλικά χρώματα,
παραπετάσματα φωτιάς
ή ουρανού,
ή χλοερής ζώσας γης –
καταρράχτες από ήλιο,
ρυάκια από δέκα μικρά φεγγάρια,
από δέκα μικρά γιασεμιά,
από δέκα μικρά
περιστέρια,
δέκα λειωμένα μεσημέρια...

Ξέφρενα
αγγίζω,
ξέφρενα
αγγίζονται τα ελεύθερα χέρια –
δεν θα παραπατήσω τυλιγμένη ήλιο,
δεν θα σωριαστώ,
δεν θα βουλιάξω μόνη
στις ψιθυριστές
στενάζουσες βιολέττες
του δικού μου.

~

Σιωπηλή γνώση

Κι όμως
δεν ανήκεις για πάντα στο χάος.

Μόνο οι φόβοι σου ανήκουν εκεί.

[Ημέρα 19η]

Δυο πιθανές εκβάσεις της τέταρτης εξομολόγησης
[που δεν ήρθε ακόμα]

I

Χίλιες χιλιάδες σελίδες
από μαλακό κιτρινωπό χαρτί
γεμάτες μεσημέρια
και χαμογελαστές διαθλάσεις
ακουμπούν η μια στην άλλη
και φτάνουν το φεγγάρι.

Το φιλούν στα χείλη
του νοητού ασημένιου του προσώπου
κι έπειτα αφήνονται στον αέρα
άφοβες
να χορεύουν ως την πρώτη ανατολή.

II

Σ’ έναν άλλο κόσμο
ο χορός τους ταράσσεται από τον ήχο ενός πυροβολισμού.

Ο κυνηγός της νύχτας αστοχεί –
μόνο μια φορά.

Ο αέρας μυρίζει κόκκινο
κι η σελίδα με τις ομορφότερες λέξεις
ματώνει το χώμα.

~

Λευκή αναμονή

Οι γλάροι είναι πάντα μεγαλύτεροι απ’ ό,τι τους περιμένουμε·
κι ομορφότεροι.

Θυμάμαι τους ήχους τους
και τους συγχέω με τον ήλιο του κόσμου.

Καμμιά φορά
το φως στα μάτια σου είναι τόσο δυνατό
που νομίζω πως ξημέρωσε.

Όχι ακόμα.

[Ημέρα 20η]

Ναι, [έρωτας].

Μεταλάβαμε
το μαγεμένο νερό
απ’ το δρόμο του ολόγιομου φεγγαριού
και μας ξελόγιασε,
μας γέμισε τα μάτια αντανακλάσεις
κι αλμυρούς κρυστάλλους
που αντιφέγγιζαν άστρα κι ουρανό,
κι άμμο,
και κοράλια,
και νότες,
νότες, Θεέ μου,
και φοβισμένους ηδονικούς ψιθύρους
για το κατ’ εικόνα
κι ιδίως για το καθ’ ομοίωσιν...

«Θαλασσόνερο»,
είπες,
κι είπε
«Και τώρα;»
κι εγώ
γυμνώθηκα αλλοπαρμένη
και κολυμπώ στο ασήμι
ανασαίνοντας όσο λιγότερο μπορώ.

~

Στα ύψη [των συννέφων]

Δεν έχει σκάλες
να κατεβαίνουν απο ‘δώ.

Έχει μόνο πάνω,
κι άλλο,
κι άλλα χρώματα,
κι άλλους ουρανούς,
κι άλλον αέρα –

έχει ή πιο πάνω,
ή τη μάταιη βουτιά στο κενό.

~

[Τελικά δεν τα κατάφερα να ανεβάζω πενθήμερα κάθε Κυριακή. Θα βάλω τις δυο τελευταίες δόσεις τις δύο επόμενες Κυριακές, όμως. Bear with me.]

Do.Po.Wri.Mo. 21 Ιουνίου - 21 Ιουλίου 2007 : Ποιήματα 1-5 Ιουλίου

2007-08-12T07:22:00.000+01:00

[Ημέρα 11η.]

Sanctum

Τα ρόδα έκλαψαν αρκετά για τ’ αγκάθια τους,
πήραν τις ρίζες τους
και μετακόμισαν σ’ ένα βάλτο πιο πέρα.

Ακόμα περιμένω·
περιμένω τη μέρα –
όχι τη νύχτα, αυτή ήταν πάντα δικιά μου –
που θα γεννηθεί η Μαντόννα της Λάσπης,
τη μέρα που ο βάλτος θα γίνει ναός,
περιμένω να φυτρώσουν άγια δισκοπότηρα νούφαρα
και να επιπλεύσουν αναίσχυντα και πάναγνα γεμάτα εξόριστο φως.

~

Αδαμαντορύχος

Απ’ το να σκάβω
και να σκαλίζω ανάμεσα σε χώματα,
ρίζες,
ακαθαρσίες
και πιο βαθειά,
γέμισα μαύρο κάτω απ’ τα νύχια.

Πού και πού βέβαια
ξεθάβω διαμάντια,
ακαθορίστου σχήματος σκληρές αλήθειες,
όμως φοβάμαι μήπως μ’ εγκαταλείψουν
τρυπώντας τις φαρδυές τσέπες μου,
μήπως σπάσω τα δόντια μου πάνω τους,
μήπως κουβαλούν αρχαίες κατάρες,
ή μήπως απλά
δεν είναι ποτέ αρκετές.

[Ημέρα 12η.]

Après moi le deluge

Μια φορά το χρόνο
ερχόταν

και της επέτρεπε
να του φιλά τα πόδια
και τα χέρια,
προπαντός τα χέρια,
τα δάκτυλα
ένα-ένα,
τη μέσα μεριά απ’ όλες τις κλειδώσεις,
και τα βλέφαρα.

Έπειτα της χάριζε την ευκαιρία
να δείξει την ευγνωμοσύνη της
σκυφτή.

Κάποιες φορές,
όταν το επέλεγε,
την έκανε δικιά του
στο κρεββάτι το στρωμένο ρόδα
κι αγκάθια,
προπαντός αγκάθια,
κι αυτή ψιθύριζε προσευχές,
εκστατικές προφητείες,
ικεσίες,
άναρθρες εξομολογήσεις
κι ακατάληπτο φως.

~

Περί αντοχής

Είμαι κι εγώ
μια εύθραυστη μπαλλαρίνα
όμως δεν με πιστεύει
κανείς.

Μου εξαρθρώνουν τα άκρα
και φτιάχνουν σχήματα με το σώμα μου
στο γυαλισμένο ξύλινο πάτωμα,
κι εγώ ουρλιάζω
και κλαίω,
αλλά μου λεν πως είμαι ευλύγιστη,
δεν σπάω,
λυγίζουν τόσο τα πόδια
και τα χέρια μου,
αντέχω
ουρλιάζοντας,
κλαίγοντας –
αν δεν άντεχα θα είχα λέει άλλο πρόσωπο,
άλλα μαλλιά,
άλλο σώμα,
θα είχα λιποθυμήσει απ’ τον πόνο
ή δεν θά ‘χα πατήσει ποτέ σ’ αυτό το ξύλινο πάτωμα.

[Ημέρα 13η.]

Συναθροίσεις στο τέλος του δρόμου

Ξέρω πως σ’ ένα μικρό χωλ
εκεί που τελειώνει η Λένορμαν
εκπέμπει αδιάληπτα ένα παλιό ραδιόφωνο
δίπλα σ’ ένα πορτατίφ
που διεκδικεί κι αυτό
τη θέση του στο αέναο.

Κάθε κάποτε
μαζεύονται εκεί μερικοί τραγικοί ήρωες
κι ακούν τη μουσική
απ’ την αυλή του Βασιλιά Ιανού
άοπλοι και σιωπηλοί.

Οι καμέλιες δεν κουράζονται ποτέ να τραγουδούν·
έχει ξημερώσει χίλιες φορές από χτες.

~

Την ενδεκάτη ημέρα

Σήμερα
είσαι γυναίκα·
λεπτή,
χαμένη μέσα σε λευκό ανδρικό πουκάμισο
και μαύρο φαρδύ παντελόνι,
χλωμή,
ξανθή,
με μαύρους κύκλους κάτω απ’ τα μάτια.

Καπνίζεις έμμονα·
βρέχει.

Δεν καταλαβαίνεις
σε τι θα μπορούσε να χρησιμεύει
μια ομπρέλλα.

Τα κοντά μαλλιά σου είναι πάντα ακατάστατα,
κι η ευγενής προφορά σου πάντα τ’ αντίθετο απ’ αυτό.

Σήμερα
η τέλεια μοναξιά σου
μου εξασφαλίζει
την τέλεια απώλεια.

Ξαπλώνω στο πάτωμα του γραφείου σου
και μαζεύω σκόνες
και στάχτες.

Ξέρω, αγαπάς τις βιολέττες –
όμως δεν θά θελες νά ‘χεις ποτέ κήπο.

[Ημέρα 14η.]

Η νύμφη
[σ’ έναν άλλο κόσμο]

Όταν πια έπεσε δροσερή η νύχτα
τα μαλλιά της είχαν ανθίσει
αλλά το σκοτάδι
που ήταν πάντα επιεικές με το φαίνεσθαι
συνομωτούσε εναντίον της
αυτή τη φορά.

Μόνο η μυρωδιά πρόδιδε
την ύπαρξη των ολοπόρφυρων ανθών
μέσα στο χαλκό των μαλλιών της
και στο τρυφερό πράσινο των μίσχων και των φύλλων.

Κρίμα που σ’ αυτή τη μαγεμένη χώρα
κανείς δεν είχε μύτη·
είχαν μόνο κάτι πελώρια μάτια
που δεν σταματούσαν ποτέ να κοιτούν.

~

Πρόποση

Πέντε ποτήρια
κι ένα κρεμαστό ποδήλατο
που θυμίζει τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας
συνθέτουν ένα παρόν
που επιθυμώ να μείνει παρόν,
δηλαδή να γίνει μέλλον,
τόσο πολύ...

[Ημέρα 15η.]

Οικιακά

Σου είχα πει να καθαρίζεις πιο συχνά.

Τώρα παραπονιέσαι για τη σκόνη που βρήκες
κάτω απ’ το χαλί
και για τ’ άπλυτα μες στη ντουλάπα.

Όχι τίποτε άλλο,
αλλά είσαι κι αλλεργικός στη σκόνη,
και τα ρούχα που στέκονται ένα βουνό εκεί μέσα
σου πάνε πολύ.

~

Υποθέσεις

Νομίζω πως βρήκα ποιο είναι το πρόβλημα·
κανείς απ’ τους δυο μας δεν θέλει να μεγαλώσει.

Εγώ θέλω να ξεφορτώσω πάνω σου
όλο το φορτίο των αποφάσεων,
και προπαντός αυτό της ολόφωτης ευτυχίας
και της αιτίας της –
να σου χαρίσω δηλαδή
το κατά τ’ άλλα πολύτιμο δώρο του εαυτού μου –
κι εσύ δεν είσαι κορόιδο να θέλεις,

ένας εαυτός που φλερτάρει με την καταστροφή
[ένας επικείμενος θάνατος,
μια μεγάλη ερώτηση,
ένα τσουβάλι ανασφάλειες]
σου φτάνει και σου περισσεύει.

Αντ’ αυτού θέλεις να κλωτσάς άδεια κουτάκια κοκακόλας αμέριμνος
και να περιμένεις πράγματα που δεν υπάρχουν –
αυτό έκανες και πριν άλλωστε,
απλώς είχες βιαστεί να ορίσεις το ανύπαρκτο,
κι εκείνο βιάστηκε να σε διαψεύσει υπάρχοντας.

Κι εγώ;
Εγώ άκουσα τόσα «μη» ως παιδί
που η ξεγνοιασιά μου δεν έχει να κάνει διόλου με κουτάκια κοκακόλας –
έχει να κάνει μόνο με την απαγόρευση του να τα κλωτσάω.

~

[Το τρίτο πενθήμερο του Do.Pο.Wri.Mo. Έμειναν άλλα τρία, θα ανεβάζω ένα κάθε Κυριακή.]

Do.Po.Wri.Mo. 21 Ιουνίου - 21 Ιουλίου 2007 : Ποιήματα 26-30 Ιουνίου

2007-08-07T23:18:00.000+01:00

[Ημέρα 6η.]

«Θέλω να...»

Κι εγώ θέλω, κι εγώ,
κι εγώ,
κι εγώ...
τ’ άστρα,
και τον δικό μας ήλιο
που τόσο μακρυά μας φάνταζε
παρά τη θέρμη και το φως του
που τον ονομάσαμε Μόνο,

κι όλα τα φτερωτά,
κι όλα τα τραγουδιστά,
κι όλα τ’ απλά,
τ’ απλούστατα,
τ’ απλωμένα ρούχα με το μαλακτικό
στο μπαλκόνι
και τις επιπλήξεις στα φανάρια
γιατί δεν πρόσεξα τη μικρή σου αρκετά.

~

Μεταιχμιακό

Κρύσταλλα σπάνε·
κρυώνω,
κράτα με.

Κυνήγησέ με·
κράτα με,
κράτα με.

Έρχομαι τρεκλίζοντας,
τρέχοντας,
τρομαγμένη και τρομερή,
με τρώγλες και τραγωδίες στα μάτια.

Τραγούδησέ μου·
τράβα με,
τράβα με,
σχίσε τα ρούχα μου και πέτα τα,
σχίσε το δέρμα μου και κατάπιε το,
βρες ό,τι έχει φτερά μέσα μου
και δώσ’ του
αθανασία,
κι αν όχι δώσ’ του
ευ–

θα γίνω μια οπτασία,
ένα σκουριασμένο ποδήλατο,
το τελευταίο σπίρτο από ένα παραμύθι με σπίρτα,
μια ερωτευμένη πόρνη με μαύρους κύκλους κάτω απ’ τον έρωτα.

[Ημέρα 7η.]

Tango

Ορυμαγδός ηπείρων που στοιβάζονται
η μια πάνω στην άλλη, η μια
πάνω στην άλλη
πάνω στην άλλη,
και χαριτωμένες
φατρίες συγκινήσεων
με χαμηλωμένα φώτα στα ζυγωματικά
και χαϊδεμένες πατούσες.

Τα φιόρδ διηγούνται την ιστορία μας
με χτενισμένα μαλλιά
που μακραίνουν γρήγορα,
πολύ γρήγορα,
και ξεχύνονται στη φωλιά του Κάστορα
ή σ’ ένα σπίτι με filmnet
και λευκά πλακάκια.

Τα μαλλιά μακραίνουν επιθετικά –
τα φοβάσαι –

κι εγώ που αλλάζω πρόσωπα
θέλω να χορέψουμε
χωρίς φως ανάμεσά μας.

~

Επιστολή

Απέραντη νεφέλη,
ακατάπαυστη,
αέναη νεφέλη,
θα σου διαλέξω τα ωραιότερα μήλα
από τον πάγκο με τις εποχές,
θα σου ζωγραφίσω ρίγες
σ’ όλες τις μπλούζες
και θα σφυρίζω σα νά ‘ξερα πώς σφυράνε
τ’ αστέρια.

Γι αυτό
θέλω να μου δωρίσεις
έναν ερωδιό –
τον θέλω επειδή έχει ωραία γράμματα
στο λαιμό του
και στο χρώμα του –

έναν ερωδιό μόνο για μένα.

[Ημέρα 8η.]

[Εσύ μη δίνεις σημασία.]

Ω, μ’ αγαπάει
με πέτρες και ξύλα
και με τον αέρα
που τα φέρνει στο σώμα
με βία.

Ή μάλλον
είναι αέρας, αέρας –
αέρας,
ρόδινη αύρα, λίβας,
βοριάς, περίτεχνες εκπνοές,
βοριάς και γαλάζια ποδήλατα
στον αέρα,
κρεββάτια με τούλια, καρέκλες με βελούδινα μαξιλάρια
στον αέρα,
παριζιάνικος αέρας
κλεισμένος σ’ ακριβά μπουκάλια,

ελπίδες που λιάζονται στο φως σα γάτες.

~

Απόψε

Σπρώχνω,
πετάω φωτοβολίδες στο τζάμι,
θυμάμαι ένα γέρο ζωγράφο
κι έναν καιρό που ζεσταίναμε κρουασάν με σοκολάτα
πάνω στο καλοριφέρ.

Ο Μοντεβέρντι κι ο Σαίξπηρ
με κοιτάζουν απ’τη χαραμάδα στην πόρτα που όλο κλείνω κι όλο ανοίγει
κι η άτιμη η πόλη δε βουΐζει αρκετά
για να διώξει τ’ άσπρα άλογα,
τη Βιολέττα και τους ποιητές
απ’ τα όνειρά μου.

[Ημέρα 9η.]

Πανσέληνος

I

Η Γκλόρια γλείφει απαλά το περίστροφό της πίσω απ’ τ’ αυτί
και βάζει το κρεββάτι της για ύπνο.

Είναι νωρίς ακόμα...

Βγαίνει στο μπαλκόνι.
Το φεγγάρι έχει γεμίσει·
το πιάνει με τα μακρυά της δάκτυλα
και το κατεβάζει πλάι της
για ένα τσιγάρο.

Η Γκλόρια σηκώνει το κόκκινο φόρεμά της
και κολλάει το σώμα της στα κρύα πλακάκια.

Σε λίγο η ανάσα της βαραίνει
και το φεγγάρι την κοιτάζει σιωπηλό
καθώς εκείνη κοιτάζει δυο πράσινα μάτια
μέσα στα κλειστά δικά της.

Τα πράσινα μάτια σκίζουν το φόρεμά της.

Η Γκλόρια συσπάται
και το φεγγάρι φυσάει τον καπνό στα μαλλιά της.

Τα πράσινα μάτια είναι στηλωμένα σε μια μεγάλη οθόνη.

Ο Ματτέο λερώνει την πλάτη του μπροστινού καθίσματος σ’ ένα drive in.

ΙΙ

Η Ρωξάνη ξυρίζει τα πόδια της βιαστικά στο μπάνιο χωρίς καθρέφτες.
Το ξυράφι γλυστράει κι ανοίγει ένα μικρό αυλάκι αίμα.

Η Ρωξάνη κλείνει τα μάτια κι αφήνει το νερό να παρασύρει το κόκκινο.
Το νερό κυλάει στο στόμα της κι ύστερα έξω ξανά.

Δεν νοιώθει όμορφη.
Νοιώθει ανακουφισμένη που κάτω απ’ αυτό το νερό δεν χρειάζεται να είναι όμορφη
για κανέναν.

Κανείς δεν είναι εκεί.
Κανείς δεν βαδίζει πια στο δρόμο των κοραλιών.

Ο Κριστιάν χαμογελάει και τα δόντια του λάμπουν στο φως του φεγγαριού.

Στο σαλόνι με τη λάμψη των κεριών ανακάλυψε στα μάτια μιας άλλης πως η Ρωξάνη
δεν ήταν ποτέ όμορφη.

[Ημέρα 10η.]

Προσφορά και ζήτηση

Την πρώτη φορά δε γδύθηκες –
μόνο όσο χρειαζόταν.

Ήσουν από τότε πόρνη·
θυμάμαι πουλούσες τα χείλη σου γονατιστή
για να σε χαϊδεύουν στα μαλλιά
κι άνοιγες τα πόδια σου
για να σε φιλούν στο στόμα.

~

Romanza

Τα τρένα μου φωνάζουν να φύγω,
καταλαβαίνεις;
Σφυρίζουν ακατάπαυστα.

Εγώ που σιχαινόμουν τις γριές που φτύνουν καταγής
φτύνω ψηλά στο καθαρό πρόσωπο της απαστράπτουσας αιωνιότητας
κι ο ουρανός μου επιστρέφει μπόρα.

Φτύνω·
θα με φιλήσεις τώρα;

~

[Το δεύτερο – και πιο σουρρεαλιστικό, και πιο σκληρό (όχι κατ' ανάγκην ταυτόχρονα, ή μάλλον συνήθως όχι ταυτόχρονα) – πενθήμερο του Do.Po.Wri.Mo. Έπονται άλλα τέσσερα.]

Do.Po.Wri.Mo. 21 Ιουνίου - 21 Ιουλίου 2007 : Ποιήματα 21-25 Ιουνίου

2007-07-29T14:35:00.000+01:00

[Ημέρα 1η.]

Εκείνες οι μέρες

Νά ‘ναι καλά
τ’ αλαφρά αεράκια της μνήμης·

σήμερα φυσάει ζεστό εκείνο τ’ άρωμα,
εκείνο τ’ άγγιγμα που μας ένωσε
κι όλο ξεχνάμε πως είν’ εκεί ακόμα,
απαλά στους κροτάφους
και δυνατά στις ανάσες και στις αγκαλιές.

Εκεί είν’ ακόμα
εκείνο που πλημμύρισε τα μέρη
πού ‘χουν τάχα μόνο πλαστικά χρώματα
και ήχους,
που τάχα δε χωράνε τ’ άρρητο,
το μυστικό,
το μαγεμένο.

(Αφιερωμένο στο παλιό, καλό SFF.gr - πολλά θα ήταν διαφορετικά αν δεν είχε υπάρξει.)

~

Μικρή ιστορία του φωτός

Περιδιαβαίνω στους δρόμους
με τα φώτα,
με τις φωτιές,
τα φανάρια,
τα υγρά πλακάκια
με τις γυαλάδες
και τα βήματα από τα χρόνια.

Οι δρόμοι πάλι,
και πάλι το φως.

Το περιφρόνησα πρώτα,
ύστερα τ’ αποδέχτηκα,
κι έπειτα το κατάπια μ’ εμμονή και μανία
μέχρι που μού ‘μεινε στάχτη στο στόμα.

Τώρα το πολεμώ,
ίσως,
ίσως και δήθεν,
και ντρέπομαι
που με πονά τραχιά και βαθειά
η λεία κι αψεγάδιαστη επιφάνεια.

[Ημέρα 2η.]

Et in umbra alarum tuarum sperabo

Να κοιμηθώ, να κοιμηθώ
και να ξέρω πως θα ξυπνήσω
κάτω απ’ τη σκιά των φτερών σου,
και πάνω απ’ όλα πως υπάρχουν
και πως δεν ξυπνώ κάτω από κάτι που κάποτε ονειρεύτηκα
με πεισματική ακρίβεια.

[Ξέρω,
τα φτερά σάς φαίνονται μάταια·
κι εμένα,
κι ανόητα,
αλλά κάνουν καλή, πυκνή σκιά
και
έχουν σχέση με τον ουρανό.

Ω, μα, ελάτε τώρα,
ήταν πάντοτε το πέταγμα,
κι ύστερα ήταν και το ποιος θα πετάξει πιο ψηλά,
και το ποιος τελικά θα πετάξει
πρώτος,
κι ήταν κι ένας φλεγόμενος δίσκος
που έγινε σφαίρα –
ήταν πάντοτε τόσο ανόητο,
τόσο μάταιο,
τόσο τέλειο προς στιγμήν,
τόσο ατελές ακόμα...]

~

Ένα πορτραίτο στο τέλος

Δεν έχει μάθημα σήμερα –
εδώ και πολλά σήμερα –
έχω, νομίζω, γεμίσει το στόμα μου με «δεν ξέρω»
και με «, νομίζω»
και σωπαίνω
καθώς τα γυροφέρνω εκεί
με τη γλώσσα.

Έχει όμως εικόνες,
κυρίως απ’ αυτές με τα θρυμματισμένα ποτήρια του κρασιού
που αυτομολούν
και μπαίνουν με ορμή στα μάτια,
απ’ αυτές με τη χρωματιστή άμμο
από δηλητηριώδη πετράδια της Ανατολής
τυλιγμένη γύρω απ’ τον εαυτό της
σ’ έναν ανεμοστρόβιλο,
αυτές με τις χούφτες νομίσματα
που πιτσιλούν μελανιές πάνω σε λευκά,
ή και λίγο πιο σκούρα,
σώματα
κι όχι μόνο –

υπάρχουν κι άλλες,
εικόνες με κεριά κολλημένα στο ταβάνι
κι ανάποδες φλόγες,
ανάποδες σκάλες,
ανάποδους φόβους,
μη στάξει κανένα κερί παράταιρα
και λερώσει τη σκόνη,
και τετριμμένες εικόνες με δάκρυα.

[Άκουσα κάποτε για έναν συλλέκτη·
μου είπαν πως υπάρχει
και πως θα πουλούσε αρχετυπικά την ψυχή του
για τον έναν και μοναδικό πίνακα που ζωγράφισε – και ζωγραφίζει –
κάθε ζωγράφος πριν πεθάνει,
αυτόν που απεικονίζει, λένε,
τ’ αφανή δάκρυα της Μαγδαληνής,
αυτά που έπρεπε να κρύψει ακόμα κι απ’ τα μάτια της
για νά ‘ναι όλα φως στο τέλος της ιστορίας –
αυτά που δεν έκλαψε ποτέ.]

[Ημέρα 3η.]

Ευρυφόνη

Μετρώ τα ονόματά μου·
οι ιστορίες τους νανουρίσματα
με περνούν απέναντι,
στον ύπνο.

Νά, τώρα μ’ οραματίζομαι Περσεφόνη
και κάπου ανάμεσα στα δυο μισά μου
νοιώθω τη γλύκα που νοιώθει κανείς
όταν βρίσκει μια τραγωδία που να τον χωρά.

Τώρα πρέπει να μάθω ν’ αγαπώ τα κουπιά,
το πέρασμα,
τώρα τίποτε δεν στέκει ακλόνητο
παρά το πέρασμα,
τώρα μένει πια να ερωτευτώ τα κουπιά,
το πέρασμα,
τ’ ασημί παιχνίδισμα στην επιφάνεια όταν το νερό σχίζεται,
κι έπειτα να σ’ αφήσω νά ‘ρθεις εδώ κάτω
να με σώσεις –
μιαν άλλη εμένα, μ’ ένα άλλο όνομα...

κι ίσως,
ίσως αυτή τη φορά
να μην ηττηθεί απ’ τη βιασύνη
ο ξανθός σου λαιμός.

~

Τέσσερα

Φωτιά στα μαλλιά
και φωτιά στα μάτια
να προβλέπει τις στάχτες
που θά ‘ρθουν·
προφητική φωτιά,
πανίσχυρη,
καταδικασμένη φωτιά.

Πού ήταν το λευκό της νυφικό τότε,
πες μου,
τ’ ήταν αυτό που έβλεπα,
τ’ είναι αυτό που βλέπω εδώ,
τ’ είναι πίσω απ’ αυτό,
τι είναι,
πες μου,
πες μου πώς λένε
τους τέσσερις δαίμονες
που με κοιτάζουν
πίσω απ’ αυτά τα οκτώ μάτια,
πες μου,
τ’ ήταν εκείνη η μοίρα,
τι γεννήσαμε,
τι πανίσχυρο
και καταδικασμένο,
πες μου...

Θυμάμαι να πλέκω μακρυές πλεξούδες,
θυμάμαι,
θυμάμαι να κυρήττω το φόβο μου
σα νά ‘ταν θρησκεία,
θυμάμαι την αίσθηση της αποκάλυψης –

αποκαλυπτική,
θυ μάμαι να γδύνομαι,
να σε γδύνω,
να σας γδύνω,
πού είναι τώρα
οι δαίμονες,
τα μάτια,
πού κοιμούνται,

κοιμούνται;

Εγώ ποτέ δεν κοιμάμαι.

[Ημέρα 4η.]

Exitus

Σήμερα βρήκα μια διέξοδο –
τη μόνη άξια λόγου:
είναι πίσω απ’ την πόρτα που κρατώ κλειστή
πάση θυσία,
αυτή πού ‘χει στοιβαγμένες μπροστά κουνιστές καρέκλες,
ξύλινες κούτες,
κι ό,τι άλλο βαρύ μπόρεσε να πλάσει η επιθυμία μου
κι ο φόβος που τη συνοδεύει από ανάγκη.

~

Είμαι ακροβάτης

Όταν αποδέχομαι τ΄αβάσταχτο
χώνω βαθειά τα δάκτυλα σ’ αυτό που γίνεται μέσα μου
κι αγγίζοντάς το έτσι
νοιώθω σαν να μαντεύω την κατεύθυνση.

Ξέρω προς τα πού,
η γνώση της βαρύτητας είναι μάλλον… κληρονομικό χάρισμα·

ξέρω για τι θα κλάψω
αν έπεται κλάμμα,
ξέρω για τι θα ευχηθώ,
ξέρω ότι θα σφίξω τα βλέφαρα και θα εύχομαι, θα εύχομαι,
θα εύχομαι για το σκοτάδι της πρώτης παρήγορης νύχτας,
της νύχτας που επέτρεψα στον εαυτό μου λίγον ύπνο
γιατί, όπως και με το κλάμμα,
αν είχα εφιάλτες θα γνώριζα τα σχήματά τους
το ίδιο καλά με το πρόσωπό σου –
εξαιρετικά καλά.

Καμμιά φορά τ’ απόλυτο, ανόητο αβάσταχτο δίνει την ψευδαίσθηση
της ασφαλούς επιλογής,
είναι κάτι τουλάχιστον οικείο·
θα γράψω κάτι,
θα πάρω μια βαθειά ανάσα με γεύση «έκοβα βόλτες στον ουρανό, κάποτε» –
αλλά έχω δυστυχώς την αίσθηση πως οι ελπίδες μου σχετίζονται με τη μη παράδοσή μου
σ’ αυτό το δημιουργικό χάος,
με την όποια δύναμη,
με την ακροβασία.

[Ημέρα 5η.]

Love is at the end

Δεν είδες τίποτα από όσα μπορεί να γίνει η αγάπη,
τίποτα·
κλάσματα κλασμάτων,
σπίθες από ήλιους μακρυνούς σ’επίπεδο ανυπαρξίας.

Κι ούτε κι εγώ πρόλαβα να δω,
απλώς νομίζω πως ξέρω,
και το τραγουδά κι εκείνο το πετούμενο στο στήθος μου
που δεν ξέρω αν θά ‘πρεπε να εμπιστεύομαι,
γιατί αυτό δεν πήρε εσένα από μένα – το δικό σου;

Είσαι εδώ, άραγε;
Άφησα λίγο εαυτό ελεύθερο, λίγο μόνο.
Ξέρεις, προτιμώ να μ’ ακούσεις,
ώρες-ώρες –
αν και φοβάμαι πως δεν νικούν έτσι οι άξιοι στρατηγοί –
ίσως κι όλες τις ώρες...

Προτιμώ να σε λούσω με κάτι δικό μου –
κι αφού δεν είναι τα χέρια μου,
ας είναι οι λέξεις –
παρά να πάρω αγκαλιά μια απ’ τις αγκύλες μέσα στις οποίες κλείνομαι
ή σε κλείνω
και να φορέσω τα σειρήτια μου.

~

Δεν είναι

Αν αυτή ήταν η τέταρτη εξομολόγηση,
θα σού ‘λεγα πως το κρίνο
είναι η κόρη που κοντά της είσαι ο πιο εαυτός εαυτός σου.

Όμως φοβάμαι πια τις εξομολογήσεις,
κι έτσι
είμαι σίγουρα ένα πλάσμα που είναι όλα όσα δεν είναι,
μακρυά σου,
για να μπορέσει κάποτε να είναι όλα όσα είναι, όπως τότε,
κοντά σου,
για να μη νεκρωθούν αυτά τα όλα,
ή για να μην αποφασίσουν πως είναι φτερωτά –
γιατί είναι –
και κάνουν φτερά γι άλλους τόπους,
μακρυά μου,
και πάψουν ν’ ανακατεύονται πια μέσα στα πόδια μου, κάτω απ' τα πόδια μου, κάτω
απ' τη γη που πατώ.

Κοίτα με,
είμαι ένα πλάσμα του ελέγχου μακρυά σου,
μετρώ μακρυά σου,
μετρώ ανάποδα από κάποιον μεγάλο αριθμό,
ή κάνω πράξεις,
διαιρέσεις, κυρίως,
ή φτιάχνω παζλ με πολλά-πολλά μικρά κομμάτια –

αλλά είναι πολύς ο καιρός,
αρχίζω κι αγαπώ τα παζλ και τις πράξεις,
ευτυχώς οι άνθρωποι εύκολα αγκαλιάζουν πράγματα ως οικεία,
η ανάγκη, βλέπεις,
αρχίζω και κοιτάζω το συγκρατημένο με τρυφεράδα,
αρχίζω να θέλω να βάλω δυο-τρεις ατίθασες μπούκλες πίσω απ’ τ’ αυτιά της λογικής,
του χάρακα, του μέτρου,
αλλά δεν είναι πλάσματα της ανταπόκρισης αυτά –
ούτε καν πλάσματα –
[ή μάλλον είναι πλάσματα,
αλλά πλασμένα από άλλα πλάσματα.]

ναι, η αλήθεια είναι πως αρχίζω να βλέπω τα σφιγμένα χείλη των ανθρώπων
με μιαν αγκαλιά στο βλέμμα.

Τόσα σφιγμένα χείλη, τόσα πολλά...
κι όταν αμαρτάνω –
έχω επιλέξει Θεό κι αγγέλους, και προσπαθώ να μην το κάνω συχνά –
εύχομαι να τ' αγκαλιάσω και με την ανάσα,
και μ’ αυτό το αμείλικτο πράγμα μέσα στο στήθος μου που μπορεί και πετά,
μπορεί και καίει, μπορεί και βαραίνει σαν ασήκωτο σίδερο...

Αντί να οραματίζομαι σωτηρίες
εύχομαι να βρω δυο σφιγμένα χείλη,
δυο σκοτεινιασμένα –
όχι σκοτεινά –
μάτια,
να τ’ αγκαλιάσω και να ρουφήξω όλον τον πνιγμό από μέσα τους,
όλη τη στάχτη·
να γίνω εγώ σωτήρας.

~

[Do.Po.Wri.Mo. stands for Double Poetry Writing Month - σημαίνει δυο ποιήματα την ημέρα, εξήντα ποιήματα σε τριάντα μέρες. Είναι μαραθώνιος παραγωγικότητας και στοχεύει στην έμπνευση on will (κατά βούληση, τέλος πάντων, αλλά η αγγλική έκφραση το εκφράζει καλύτερα, το συγκεκριμένο). Θα δημοσιεύσω τα αποτελέσματά του σε έξι blogposts - το κάθε post θα καλύπτει πέντε μέρες, δηλαδή θα περιέχει δέκα ποιήματα.]

Από τότε που σας άφησα, ως την έναρξη του PoWriMo.

2007-06-29T00:13:00.000+01:00

Διπλωματική σημειολογία

Κάπου,
σ' έναν άλλο κόσμο
[δηλαδή σ' έναν άλλο εαυτό],
δεν περπατάω μπροστά-μπροστά
λίγο πιο γρήγορα απ' τους άλλους,
δεν δίνω δώρο
κοφτερές απαντήσεις
και μονούς αριθμούς –
είμαι ξαπλωμένη σε μια αιώρα
κι ο ήλιος ζωγραφίζει μακρυές βλεφαρίδες στα μάγουλά μου.

Εδώ
μου λείπουν
τα δρομάκια κι οι σπηλιές
που έφτιαχνε το φως με τις σκιές του
στα βολάν απ' τα φορέματά μου –
μου λείπουν τα κύμματα
που φυσούσε μέσα τους ο αέρας.

Εδώ
φοβάμαι τους ζυγούς αριθμούς,
θαρρώ γιατί τους αγαπούσα περισσότερο,
γιατί τα υγρά, μικρά-μικρά ματάκια
που διψούν για λίγες ακόμα σταγόνες
συμμετρίας
ακόμα και στην κατολίσθηση,
στην έρημο,
στη φουσκονεριά που πνίγει και δε ρωτά,
τους αγαπούν.

Φοβάμαι τις ίδιες τις συμμετρίες:
την αίσθηση της αποκάλυψης,
της μοίρας,
της σωτηρίας,
το κλείδωμα,
τα ταιριαστά χέρια και πόδια,
τις ταιριαστές στάσεις του ύπνου,
την ψύχρα χαμηλά στην πλάτη σου
όταν συμπίπτει με τη θέρμη στ' αριστερό μου χέρι,
τις αναπόφευκτες αναφορές στα τουβλάκια Lego,
τα μάτια που εκπέμπουν φως για να θαμπώνουν το κάρβουνο σκοτάδι,
τ' άλλα μάτια, τα σκοτεινά
με τον πυρήνα από δύσκολο φως,
και τα δυο στέμματα –
ένα χρυσό, ένα ασημένιο –
που είναι βαρειά, βαρειά, τόσο βαρειά...

Φοβάμαι τη φειδώ που μου επιβάλλει η αυτοσυντήρηση
[την οποία συχνά εχθρεύομαι
γιατί επιβάλλεται
σ' άλλα ένστικτα,
σ' αυτά με τα εντυπωσιακά χρώματα],
ανησυχώ που κάθε φορά που γράφω
"φως", "σκοτάδι", "φορέματα", "στέμματα"
νοιώθω ένα ίχνος ενοχής,
ένα άγγιγμα ματαιότητας
και λίγες στάχτες να μου χαϊδεύουν τη γλώσσα.

[25-5-2007, London.]

~

Οδηγίες χρήσης

Κάθομαι και γελάω
με τους πάναπλους,
μικρούς,
χαζούς,
υπολογίσιμους τρόπους
με τους οποίους
αφήνομαι,

ή αφήνω τον εαυτό μου
να νομίσει
πως αφήνεται
για λίγο.

Νομίζω πως
τους υποτιμώ –

με εκνευρίζουν
με την τόση ευκολία τους.

Είμαι κι εγώ ένα πρόβλημα,
ένα μάτσο μεταβλητές,
έχω τη λύση μου,
λύνομαι,
τα γόνατά μου λύνονται,
η γλώσσα μου λύνεται,
τα φιλιά μου λύνονται,
τα μάτια μου λύνονται
και κοιτάζουν αποχαυνωμένα
και μετά δε μένει τίποτε
γιατί γνωρίζω
τους πάναπλους,
μικρούς,
χαζούς,
υπόλογίσιμους τρόπους
με τους οποίους
αφήνομαι,

ή αφήνω τον εαυτό μου
να νομίσει
πως αφήνεται
για λίγο –

για λίγο...

[27-5-2007, London.]

~

Μέσα στα τείχη

Ευτυχώς που πνίγηκα
και ξεκλειδώθηκαν κάτι χρεωστούμενα δάκρυα.

Αυτό μόνο,
Τίποτε άλλο.

Ούτε να χαίρομαι τολμώ –
φαντάζει γελοίο –
ούτε πολυτέλειες θλίψης καταδέχομαι.

Κοιμάμαι με μισάνοιχτα μάτια
και σφαλισμένο στόμα·
μπορώ και με κουβέρτες,
και με σεντόνια,
και χωρίς.

[Μάλλον]
μπορώ και στη σιωπή.

Θα σε παρακαλούσα
θερμά
ν’ αποφύγεις να μου διδάξεις
τι άλλο μπορώ –
κυρίως γιατί είσαι εξαίρετος δάσκαλος.

[3-6-2007, Αθήνα.]

~

Οι άκριες απ' το τραγούδι της εξόριστης

Μπλεγμένες ανάμεσα στις τρίλλιες του
ηχούν οι μακρόσυρτες νότες απ' το τραγούδι
των Σειρήνων αδελφών μου

και τα μαλλιά τους μπλέκονται στα δάκτυλα,
στα δάκτυλά του,
στα δάκτυλα
του φωτός
για το οποίο φοβάμαι πια να μιλώ,
φοβάμαι...

πόσα φοβάμαι;

[ένα για κάθε ανάσα.]

~

Σειρήνες, αδελφές μου,
σφίξτε τα χέρια η μια της άλλης,
ζωγραφίστε στρογγυλεμένα σχήματα με τα χείλη,
μιλήστε μου για το φόβο
ξοδεύοντας τις βαθειές ανάσες σας ‒

να φοβάμαι,
να φοβάμαι,
να θυμάμαι,
να μη με καταπιεί η πηχτή, μελένια λήθη,
να μην κολλήσει το κεφάλι μου στη χρυσή άμμο,
όχι στη χρυσή άμμο
γιατί έχει και πιο βαθειά απ' τον πυθμένα,
και πιο κάτω.

Πανώριες, φρικτές αδελφές μου,
μόνη εγώ γυρίζω τον κόσμο
να μας βρω μιαν άλλη μοίρα
απ' τον έρωτα των διεσταλμένων ματιών
για το τραγούδι μας του πνιγμού,
αδελφές μου,
ψάχνω με τα χέρια και τη γλώσσα
και οσφρίζομαι,
κι ακούω,
ψάχνω να μας βρω μιαν άλλη ζωή ζωντανή,
με ζωντανά καράβια, μάτια, καράβια...

Έχει πολλή στεριά πέρα απ' τη θάλασσα,
μακρυά από τα νησιά μας,
κι έχει κι άλλους εξόριστους
σαν κι εμένα,
λίγους,
και ψάχνουν σταυρούς χωρίς καρφιά
και θάλασσες χωρίς
παράθυρα στην άβυσσο,
θάλασσες με νερό γλυκό
που κάθεται απαλά στα πνευμόνια
σαν δροσερός αέρας.

Τραγουδάτε, αδελφές μου,
τραγουδάτε για μένα
που πρόδωσα την αλμύρα
και το κορμί μου
δυο και τρεις κι εννιά φορές
στα καυτά και στα παγωμένα βράχια,
για μένα που βαδίζω στα δυο πόδια
και γυροφέρνω τις άκριες απ' το τραγούδι
στην ψυχή μου
και στο στόμα μου το κλεισμένο
μη βγει έξω ολάκερο
κι οδηγήσει μαλλιά και μάτια και καράβια στον πάτο.

Τραγουδάτε,
κι αν σας ξεχάσω πιείτε τους Ανέμους,
τους αδελφούς που πάντα μας συντρέχουν,
κι ελάτε όταν κοιμάμαι ‒
ποτέ δεν κοιμάμαι ‒
και φυσήξτε τους σκληρά μα μ' έγνοια
και με λέξεις σήμαντρα κινδύνου
για την εξόριστη που θέλησε
να καταπιεί τον ήλιο
και να τραγουδήσει ηλιαχτίδες
μπλεγμένες με ρόδα
κι αιωνιότητες
και αβύθιστα αβύθιστα καράβια
και καπετάνιους που τους μέλλει να ζήσουν
και να την ακούν...

Μη με ξεχνάτε πέρα εκεί στα νησιά μας,
φοβερές αδελφές μου ‒
μ' εξόρισα για ν' ανοίξουν οι πύλες
κι ας μην τις περάσω.

~

Τώρα χαμογελά,
τώρα κλείνει τα μάτια
και τα πάμμακρα μαλλιά σας
αποτραβιούνται απ' τα πλήκτρα,
τώρα πλέκει χίλιες χιλιάδες χρυσοποίκιλτα στολίδια
γύρω απ' τις φωνές σας,
τώρα πλέκει χίλιες χιλιάδες χρυσοποίκιλτα σχοινιά
γύρω απ' τα χέρια μου,
γύρω απ' τη μέση
και το λαιμό μου,
τώρα με δένει σ' αυτό
που μπορεί να είναι το τέλος
της εξορίας,
το τέλος μου,
το τέλος ‒

τώρα μου επιβάλλει χαμόγελα,
τώρα εμπαίζει το φόβο,
τώρα όλα φως.

~

[Κι αν ξεχαστούμε σε προδοτικά νερά,
που θα προστάζουν να μ' αφήσεις,
κι αν μείνουν στάχτες και σχοινιά
κι αγριεμένα μάτια,
κι αν μείνουν χείλη βαμμένα πίκρα
και ψεύτικη πείνα για λειψή ηδονή,
θα μας θυμάται ο ουρανός.]

...όταν πεθαίνουν οι Σειρήνες
οι μύριοι άνεμοι Αδελφοί τους
τις σκορπίζουν.

[6-6-2007, The Hague.]

~

Άλλος ένας μονόλογος της νύμφης

Θέλω
[ακόμα κι όταν]
η γη μ' αρπάζει απ' τα μαλλιά
και μου χώνει το πρόσωπο στο υγρό χώμα
να με βρίσκεις
όμορφη
σαν τα πρωτοβρόχια που έκαναν λάσπη την καστανή σκόνη,
όμορφη
σαν τις υπόγειες πηγές
που θρέφουν τις ρίζες της ζωής,
όμορφη
σαν εκείνο το πρώτο αχ,
σαν τ' όχι που σημαίνει ναι,
σαν τότε.

[9-6-2007, The Hague.]

~

Φοβαμαι
[θυμάμαι]

Μια δεύτερη φορά...
δεν ξέρω.
Άλλοι λένε πως ο πόνος θά 'ναι πιο γλυκός,
αναμενόμενος,
πατημένο ‒ ίσως και φρέσκο ‒ μονοπάτι,
πως τα σπασμένα ουράνια τόξα
δεν θα γδέρνουν σαν κομματάκια γυαλί
τη γλώσσα,
και πιο χαμηλά ‒

κι εγώ λέω
να με βάλεις για ύπνο,
βάλε με για ύπνο
και ξύπνα με μόνο όταν θά 'χουν ανθίσει οι πασχαλιές,
όταν θα λαχταράς ν' ανθίσουν τα βλέφαρά μου
το βλέμμα που σ' αγαπά,
τότε μονάχα,
τότε,
κι αν γέμισε έξω μωβ η πλάση
κι είμαι τυφλή απ' το φόβο,
ή αν κρατώ κλειστά τα μάτια
σαν κερκόπορτες
μπρος στον εχθρό,
λάμψε πάνω τους φως να τα θαμπώσεις
ν' ανοίξουν,
κλέψε απ' τα παραμύθια
και σφάλισε τα χείλη μου κλειστά με τα δικά σου,
να γίνουν χαλάσματα οι πύλες,
ν' αποτραβηχτούν ντροπαλά τα βλέφαρα,
ν' ανοίξει ο κόσμος ‒

να ξεχάσω

να ξεχάσω
τα μικρά-μικρά μάτια
σαν τα δικά σου
που έσβησαν
πριν πάρουν το σχήμα τους στα σπλάχνα μου.

[9-6-2007, The Hague.]

~

Για μια λέξη
[ή ίσως κι όχι μόνο]

Τώρα ανοίγεις τις χούφτες
και χαρίζεις απλόχερα την αστρόσκονη
και τα λόγια,
και τις ματιές,
και τα λόγια...

όχι σε μένα, όχι,
κι ας είμαι εγώ που σ' έρανα με τόση από δαύτη,
τόση που τώρα την έχεις περίσσια
και τη σκορπάς.

Τόσα πια δάκρυα
κι αίματα
γι' αυτήν την πούδρα που λαμποκοπά
απ' τα βάθη του χρόνου ‒
θαρρείς πως θά 'πρεπε νά 'χει γίνει λάσπη,
θά 'πρεπε νά 'χει γίνει λάσπη
ως τώρα.

[11-6-2007, The Hague.]

~

Η Βασίλισσα

Όταν κλείνει τα μάτια
βλέπει τα χέρια της να βγάζουν προσεκτικά
το στέμμα απ' τα μαλλιά της
και να τ' αφήνουν
στα πόδια ενός ζητιάνου
στην άκρη του δρόμου.

Έπειτα το κοιτάζει ‒
πίσω απ' τα κλειστά μάτια, πάντα ‒
το απομνημονεύει
πετράδι-πετράδι,
και τ' αποχαιρετά.

Γέννησε φόβο στα μάτια των αγαπημένων
και σφράγισε τη μοίρα της της απωλείας
με ανήμερο κόκκινο.

Φυσικά ‒
όταν ανοίγει τα μάτια ‒
είναι ακόμα εκεί
τα πετράδια, τα βάρη,
και μέσα σε χρυσή δακτυλήθρα
την περιμένει
η μια σταγόνα δηλητήριο
πού 'χει ορμηνέψει να της φέρνουν κάθε πρωί
στο αχανές κρεββάτι
με τα περίσσια μαξιλάρια,
με τις κουρτίνες
και τον ουρανό.

Είναι πικρό
κι όμως δεν αφήνεται να φέρει στο νου
τη γεύση του ανθόμελου,
δεν αφήνεται
να ξεγελάσει τη γλώσσα της
με τέτοια εύφλεκτα όνειρα.

Σταγόνα-σταγόνα,
λένε,
θα γίνει πιο ανθεκτική,
θα ρέει στο αίμα της πια η πικράδα κι η ουσία της
και δε θά 'χει τίποτε να φοβηθεί
απο φαρμακερά φίδια
και δακτυλίδια
και προδοσίες.

Πρέπει να βαδίζει
με ψηλά το στεμμένο, πικραμένο κεφάλι,
και το στεμμένο, πικραμένο κόκκινο να κυλά μέσα της απ' ακρή σ' άκρη
με κάθε παλμό.

Πρέπει να βασιλέψει,
πρέπει να βασιλέψει,
πρέπει να

[11-6-2007, The Hague.]

~

Αντίδραση σ’ έναν αυτοσχεδιασμό του Χάρη Σ.

Σ’ακούω να χτυπάς τους τοίχους σου
διακριτικά, απαλά, δοκιμάζοντας,
να χτυπάς δειλές παύλες και τελείες –
τρεις τελείες, τρεις παύλες, τρεις τελείες –
που ξεστρατίζουν και γίνονται μουσική

κι έπειτα σ’ακούω να χτυπιέσαι πάνω στους τοίχους σου
δήθεν ανεξέλεγκτα, δυνατά, πόσο δυνατά...
σ’ακούω,
δεν σπάζεις ποτέ,
δεν σπάζουν ποτέ
οι τοίχοι –

τώρα φυτεύεις λίγα λουλούδια
σε πήλινη γλάστρα,
στολίζεις τη φυλακή
[είναι όμορφη, θέλω να τη
γκρεμίσω, ή και
να σκαρφαλώσω, ν’ανέβω,
ή και όχι,
ή και μόνο τώρα],
τώρα πετάς τη γλάστρα
στους τοίχους,
ξέρεις πως είναι μόνο πήλινη,
σπάει
αυτή,
κι εσύ
δεν σπάζεις ποτέ,
δεν στάζεις ποτέ
νερό από τα μαλλιά σου στο πάτωμα,
δεν θα το δω ποτέ
γιατί δεν στάζεις
ποτέ –

εσύ πιο ποτέ απ’το ποτέ που με κρατάει δεμένη
απ’το δεξί χέρι
και το λαιμό,
πιο ποτέ απ’ το ποτέ του πάντα
που προηγείται του φόβου του ναι
και της άρνησής του.

~

Είναι στιγμές που θέλω
να σας αφαιρέσω την ασπρόμαυρη –
αντεστραμμένη ή μη –
λύτρωσή σας,
να σας δέσω με σπάγκους
τα δάκτυλα,
με σπάγκους γύρω απ’ την υπεκφεύγουσα ανάσα,
γύρω απ’ τις παρακαμπτήριες λέξεις,
να μη βρίσκουν διέξοδο οι σταγόνες,
να σηκώσουν κύμματα οι ταλαντώσεις της ψυχής σας,
να πλημμυρίσουν τα κάστρα,
τα μάτια,

να μάθετε πώς ψιθυρίζουν τα κοχύλια της αποπλάνησης
στον πάτο,
να μάθετε
την πρώτη ανάσα μετά την ανάσα νερό,
τις σπασμωδικές απλωτές της αυτοσυντήρησης.

~

Έπειτα δεν ξέρω,
δεν ξέρω πού πάνε απο ‘δώ –
θέλω να χτίσουμε ένα,
ένα σπίτι,
μια πόλη,
έναν κόσμο,
και τότε θά ‘ναι ο καιρός για πήλινες γλάστρες
κι ίσως και γάτες,
ή και σκύλους,
ή και τα δύο.

[18-6-2007, Αθήνα.]

Από τις 20-6 και μετά άρχισα να κάνω PoWriMo [Poetry Writing Month] μαζί με τον αξιότιμο κύριο Χάρη Σ. Θρώγκο. Επειδή έχω φέρει εις πέρας έναν τέτοιο μήνα ποίησης πριν κάποιους μήνες [με τελικό αποτέλεσμα 35 ποιήματα σε 30 μέρες, 5 παραπάνω από το επιθυμητό αποτέλεσμα, δηλαδή - έχουν δημοσιευτεί όλα αυτα τα ποιήματα εδώ] αποφάσισα αυτή τη φορά να κάνω διπλό PoWriMo [60 ποιήματα/30 μέρες], και το ονόμασα Do PoWriMo [Double Poetry Writing Month - lame, ε; ;P]. Μόλις τελείωσε η όγδοη μέρα, κι έχω γράψει τα απαιτούμενα δεκάξι. Βαίνει καλώς. Θα αρχίσω να τα δημοσιεύω εδώ, σε λίγες μέρες.

Υ.Γ. Δεν έχω ξεχάσει την πρόσκλησή σου, Νερίνα.
Υ.Γ.2 Ξεκίνησα ένα νέο blog, μιας και αυτό εδώ είναι κυρίως ποίησης. Εκεί θα βρείτε... τα πάντα.

A ride, a love affair with music, some existential stuff, and attempts at acceptance.

2007-05-20T17:08:00.000+01:00

The ride

I

Ω, μα σε κρατούν κι εσένα απ' τα μαλλιά
τα σύμβολα και τα χρυσοκάστανα χρώματα
και τα φωτοστέφανα
αυτής της μεριάς του κόσμου.

Έχουν μακρυά δάκτυλα
που ξέρουν να χορεύουν,
ή απλώς από χτες σκέφτομαι συνέχεια τα δάκτυλα,
ναι, μπορεί αυτό, χτες, από χτες,
ή απλώς από πάντα,
μα ναι,
από πάντα,
ίσως αλλοιώς,
μα από πάντα...

Έχουν μακρυά δάκτυλα,
λοιπόν,
και σε κρατούν απ' τα μαλλιά
κι ας τά 'χεις κόψει
πολύ κοντά,
σαν το φόρεμά σου.

II

Έχω κι εγώ κοντά φορέματα
αλλά νομίζω πως φορά μακρυά η ψυχή μου –
ή και όχι
μόνο.

Πάντως έχω μακρυά μαλλιά
και με μακρυά μαλλιά μ' ονειρεύομαι,
και, και τα δάκτυλα μπλέκονται σκληρά στο κόκκινο
[εγώ είμαι αυτό, εδώ]
κι αν τυχόν και μ' αφήσουν θέλω να τα φωνάξω πίσω
και ή τολμώ
ή δειλιάζω.

III

Η,
η λατρεία στα μάτια σου
καθώς τον κοιτάς,
[γιατί ναι,
αυτό είναι],
ταΐζει το "κι εσένα"
του πρώτου στίχου.

Πώς καταφέρνουν οι άνθρωποι
να νοιώθουν τόσο μόνοι
με τον ουρανό
και τα τόσα φώτα
και το χορό
πάνω απ' τα χίλιες χιλιάδες κεφάλια τους;

Μόνο τα μαλλιά αλλάζουν.

Ο πόνος είναι,
είναι στο πρόγραμμα.

Μου δείχνεις ένα θαύμα
μέσα στις γυαλάδες
που τρεμοπαίζουν στα μάτια σου
σα ζωγραφιστές.

IV

Βλέπω.

[Εξ άλλου
είμαστε όλοι όλα όσα θα μπορούσαμε να είμαστε.]

Είμαι πολύ δυνατή
αυτές τις μέρες
και χρειάζεται πάντα μια τομή,
ένας
κεραυνός
[κάποτε κόκκινος* σε μαύρο φόντο]
για να πάψουν οι μέρες να είναι αυτές
και να γίνουν κάποιες άλλες.

Κι έτσι
βλέπω
άφοβα

κι επιλέγω λίγο απ' τον πόνο,
ή και λίγο,
λίγο πιο πολύ

αλλά παραμένω
ένα απ' τα εύθραυστα ηρωικά κεφάλια
κάτω απ' τα φώτα

γιατί σήμερα τη νύχτα,
ή μάλλον το πρωί,
μιας και τις νύχτες τις περνάμε αλλοιώς,
κοιτούσα,
κοιτούσα τα δάκτυλα
και τελικά ήμουν ξύπνια,
δεν ονειρευόμουν
όπως νόμιζα.

Έχω...
έχω και μάρτυρα.

Θα μπορούσα,
βέβαια,
να το είχα ονειρευτεί.

[Μάλιστα το έκανα,
αργότερα,
δεν κοιμόμουν
όμως,
απλώς το έκανα
μόνη.

Ωραία ήταν.]

Δεν θα σήμαινε κάτι διαφορετικό,
υποθέτω,
αν υποθέσουμε πως σήμαινε κάτι
έτσι κι αλλοιως,
φυσικά.

Φυσικά.

*όχι εγώ, εδώ

V

Αναρωτιέμαι αν θέλεις
να αλλάξει
για λίγο
το β' πρόσωπο,
μιας και βλέπω.

Δεν με προβληματίζει
το να μη με διαβάζει
το εσύ μου,
πάντως.

Λες;
Μμ...
γιατί όχι;

VI

Αλλαγή του εσύ.

Τι θέλεις τώρα;

Πιθανόν τίποτε, ναι.

[Μπορείς να υποθέσεις,
με αρκετή σιγουριά μάλιστα,
πως μέσα στα παραπάνω κενά
υπάρχουν μυριάδες
αυτοπροστατευτικές σκέψεις
και αμυντικοί μηχανισμοί,
φρούρια σε λειτουργία,
καταπέλτες,
στρατιές σε πλήρη ανάπτυξη
που οδηγούν στο
"πιθανόν τίποτε"
θριαμβευτικά...]

*γέλια*

VII

Oh,
I've already told you,
haven't I?

[β' πληθυντικό, εδώ, ναι;]

Yeah, I did,

but,
thank you for the ride
once more,
anyway.

VIII

Εισπνοή.

Εκπνοή.

~

[30-4-2007, London.]

Για την πάπια και το κουμέλι.

-----

Ερωτικό

Η μουσική
τρυπώνει κάτω απ' τα σκεπάσματα.

Δεν ακούω –
η ομορφιά ορμά στο στήθος μου
σχίζοντας την ακινησία,
σχίζοντας το περίβλημα ενός σφιχτοδεμένου εγώ,
σχίζοντας τα σκοτάδια και τους φόβους,
το φως και τις ελπίδες,
τα ρούχα
που είναι πάντα πολλά παραπάνω από απλώς ρούχα,
σχίζοντας
την όποια πραγματικότητα.

Μια κοφτή ανάσα
σηματοδοτεί
τη στιγμή της πρόσκρουσης.

Δεν ακούω –
πολλές ανάσες ξοδεύονται
γι αυτή την ομορφιά.

Δεν ακούω –
δεν θα μπορούσε άλλωστε
μία αίσθηση
να είναι αρκετή.

~

[1-5-2007, London.]

-----

Αποδοχή

Τώρα
είναι η ώρα που σηκώνω το βάρος
της καθαρής όρασης.

Δεν παραπονιέμαι
στ' αλήθεια.

~

[5-5-2007, London.]

-----

Όλες οι πιθανές απαντήσεις
[or "Did I just say 42?"]

I. Φόβος

Μόνο φοβάμαι,
απλά φοβάμαι,
μήπως έτσι,
μήπως σ' αυτό το δρόμο
με τους πολλούς ανθρώπους,
μ' εμένα για σταθερό σημείο,
με τον ακίνητο πυρήνα
αναστηλωμένο
σ' όλο του το
ποταπό μεγαλείο
μέσα μου,
δεν μάθω ποτέ
ξανά
συνήθειες,
υγρές μυρωδιές,
μηχανικές κινήσεις,
ασυναίσθητες εκφράσεις,
και
μήπως δεν με παρατηρήσει κανείς
αρκετά –
οι περισσότεροι δε θυμούνται
έτσι κι αλλοιώς,
δε θυμούνται
την ακρούλα του δείκτη
του δεξιού χεριού μου
και τον αντίχειρά μου
να την πιλατεύει
σε στιγμές
αμηχανίας,
ή απλά σ' όλες τις στιγμές,
δε θυμούνται
το λίκνισμα
πριν τον ύπνο...

Η ελεύθερη βούληση
είναι πάντα εκεί,
στην επόμενη ανάσα
και στο επόμενο κβάντο φωτός –
αμείλικτη.

Ίσως να επέλεξα
αυτόν το δρόμο
γιατί κανείς δεν επέλεξε
τον άλλο
δίπλα μου,
μισό ή ένα κεφάλι ψηλότερος
δίπλα μου,
κανείς που να τον αγαπούν όλα τα χρώματα,
κανείς με τέτοια χέρια και τέτοιο κεφάλι,
κανένας –
πάλι γίνεσαι εσύ
ο 'κανένας'
και δεν σε λένε καν
Οδυσσέα,
όχι Οδυσσέα...

γίνεσαι εσύ ο κανένας
γιατί είμαι
εγώ,
εγώ,
άνθρωπος.

ΙΙ. Εκλογίκευση

Έλεγα λοιπόν
[δηλαδή έλεγα κάτι άλλο,
έλεγα για μία ακόμη πιθανότητα,
μία ακόμη παραλλαγή
πάνω στο ίδιο θέμα,
μία ακόμη οπτική γωνία,
πιο τραγική απ' αυτήν εδώ
τη συγκρατημένη,
την ισορροπημένη,
την λίγο πιο στεγνή
αλλά και λίγο λιγότερο
αιματηρά εγωιστική –
αλλά καταλαβαίνεις,
πρέπει να προσθέσω
κι άλλες παραλλαγές
αν θέλω να είμαι,
αν θέλω να είμαι
'καλυμμένη']
πως μάλλον επέλεξα αυτόν το δρόμο
γιατί το δείγμα 'εαυτός'
είναι μικρό,
πολύ μικρό
για ν' αποδειχτεί οτιδήποτε,
κι ακόμα και να ήταν αρκετό,
γιατί να επιχρυσώσω
ένα ένστικτο
κι όχι κάποιο άλλο;

Από την άλλη
ίσως απλά να φοβάμαι –
ένας ακόμη φόβος,
ένας ακόμη
άνθρωπος.

ΙΙΙ. Γενίκευση

Όλοι θέλουμε
το μπαμπά
ή
τη μαμά μας.

Όλοι θέλουμε
τη σκοτεινή τρύπα
με την ησυχία
και
τη φυλακή
όπου μας αγαπούν
και ξέρουν στ' αλήθεια
καλύτερα.

Όλοι θέλουμε
να είναι δύο οι δρόμοι
και να διαλέξουμε τον μοναδικό
σωστό
θριαμβικά.

Τέτοιες χάρες πολυτελείας,
τέτοιες γλυκειές, νωθρές,
κι αχ τόσο έντονες
ηδονές,
όμως,
ξεπληρώνονται με σκληρή, επίπονη, δύσκολη,
ανεπιθύμητη
σοφία,
την οποία μετά αγαπούμε
γιατί είμαστε
εμείς,
εμείς,
άνθρωποι.

[Από την άλλη
όλοι θέλουμε ν' ανέβουμε στην κορυφή
και να μας κοιτούν στα μάτια με δέος
κι αγάπη –
βλέπεις, πάντα υπάρχουν
άλλοι
και αγάπη,
και η αέναη επιθυμία για την αυθεντία,
κάποιου άλλου
ή τη δική μας,

για τη μία απάντηση.]

IV. Συμπέρασμα

Χρειάζεται ν' αγαπάς τον πόνο
με παράλογο, πορφυρό πάθος
για ν' αγαπάς τον κόσμο
μέσα στον οποίο κάποτε
τελειώνεις,
τον κόσμο με την πανέμορφη,
αβάσταχτη
αυστηρότητα,
τον κόσμο
που δεν έχει νόημα

να συγχωρέσεις,
ν' αγκαλιάσεις,
να καταραστείς –
μόνο να τον λατρέψεις έχει νόημα,
ο καθ' ένας έχει δικαίωμα να λατρεύει
ό,τι θέλει
αρκεί να μην απαιτεί
συγχώρεση,
αγκαλιά,
κατάρα,

τίποτε.

Έχω όλες τις πιθανές απαντήσεις,
δεν έχω μία απάντηση...

Τώρα ήρθαμε,
ήρθα,
ως εδώ.

Εξ άλλου οι άνθρωποι
αγαπούν τόσο τις συμμετρίες
που τις βρίσκουν παντού,
ή απλώς υπάρχουν παντού,
δεν ξέρω, σου λέω.

Οι άνθρωποι
θέλουν τόσο να βγάζουν όλα νόημα
που βρίσκουν νόημα
ακόμα και στο να μη βγάζει τίποτα νόημα.

Κάπως έτσι
παλεύω έως θανάτου
για ένα παιδικό μου όνειρο
αλλάζοντάς το,
κάπως έτσι
σ' αγαπώ,
κάπως έτσι
με προδίδω
για να με σώσω,
γιατί η ζωή νικάει πάντα,
γιατί έτσι,
γιατί μπορεί,
γιατί όχι;

Η ζωή νικάει τον εαυτό –
δεν είναι τουλάχιστον ενδιαφέρον που ακόμα ελπίζω
πως ο νικημένος εαυτός
θα νικήσει το θάνατο;

Πάντως δεν είναι ούτε πιο παράλογο
ούτε πιο σκληρό
απ' τον έρωτα.

Εξ άλλου
τ' αρχαία μάγια
δίνουν όλες τις πιθανές απαντήσεις –

δεν δίνουν μία απάντηση.

~

[6-5-2007, London.]

-----

Όσο καλύτερα μπορώ

Ι

Έχω γεμίσει πολλά συρτάρια
μ' ευτυχισμένα τέλη,
ευτυχισμένες ζωές
σε παράλληλα σύμπαντα.

Καμμιά φορά θέλουν να πάρουν αέρα
κι ας μυρίζει λεβάντα εκεί μέσα –
έχω γεμίσει τα συρτάρια λεβάντα,
τη μάζεψα με τα χέρια
από κάτι θάμνους
κοντά στη θάλασσα,
χρόνια πριν...

ΙΙ

Κρατάω σφιχτα
ένα χέρι
που θα μ' αφήσει
σε λιγάκι.

Κι εγώ θ' αφήσω
χαρά πίσω μου,
συμμετρία,
για όλους αυτούς
που βιάζονται να μισήσουν
τον κόσμο...

Θα παίξω το ρόλο μου
χωρίς σφιγμένα χείλη –
μόν' ίσως να μου ξεφύγουν
μερικά δάκρυα.

Υπόσχομαι να είναι όμορφα,
χωρίς τον παραμικρό σπασμό.

Αν έχει ήλιο θα λαμπυρίζουν
υγρά,
κι αν βρέχει θα ταξιδεύουν
προς το χώμα
μαζί με τ' άλλο νερό –

αν κάνει κρύο
θα μ' αγκαλιάζει ο αέρας,
κι αν κάνει ζέστη
θα μου μυρίζει λεβάντα
και θα κάθομαι σ' ένα ζεστό πεζούλι
στην άκρη της μνήμης.

~

[7-5-2007, London.]

-----

Αποδοχή, μα όχι τέλεια ακόμα

Είναι απαλά εδώ,
σα να ξαπλώνεις πάνω στο νερό
την ώρα που πέφτει ο ήλιος.

Δεν τολμάς να ζητήσεις
τίποτε παραπάνω.

Βυθίζεις τ' αυτιά σου στο νερό
κι ακούς τους μυστικούς ψιθύρους
απ' τα βάθη
και τα χρόνια.

Τα βάθη δεν είναι δικά σου,
ούτε τα χρόνια.

Το νερό γλιστράει ανάμεσα στα δάκτυλά σου,
ανάμεσα απ' τα δάκτυλά σου...

Τα βάθη δεν είναι δικά σου,
ούτε τα χρόνια.

Στιγμές-στιγμές μόνο
αχ και να 'χες ένα χέρι – τ' αριστερό – αγκαλιά
κάτω απ' τη μέση,
κι ένα – το δεξί – κάτω απ' το κεφάλι...

Στιγμές-στιγμές μόνο
αχ και να μπορούσες
να κοιμηθείς
εκεί...

Ανοίγεις τα μάτια
στον ήλιο –
η ομορφιά του δικαιώνει
το αχ και το κύμμα
που παίρνει να σηκώνεται.

Τα βάθη δεν είναι δικά σου,
ούτε τα χρόνια.

~

[20-5-2007, London.]